MUTILIATED: A vye for a fresh start, Chapter 1

“Most of the time, you just have to hold your head up high, think straight, blink away all the tears, accept things as they are and say good-bye. Always appreciate what still remains and just look forward for what's opt to come. A lot more surprises awaits you.”

Yan ang advice sakin ng bestfriend ko, original yan, kasi nga naman diba? how would you cope up sa mga bagay bagay if you’re not letting yourself move on. Think straight, wag mong iyakan, accept things as they are, at lastly, mag move on teh!

_____________________________________________________________________________________

Wala Na. Yung lang yung hinihintay kong sabihin nya sakin para itigil ko na yung kahangalan ko sa patuloy na pagmamahal ko padin sakanya kahit na may iba na syang mahal. And I’m glad nakuha ko yun, ayoko mag move on hanggang hindi nanggagaling sakanyang wala na nga.

Most of you don’t know me, siguro may ilan ilan dyan na nakakakilala sakin bilang si K.G.F., ako si Gabriel San Agustin, 23, TANGA, Hangal, and trying to move on to the next chapters of my life.

I walked the streets of Lucena after that message na sinabi nya sakin na “I don’t know kung kaya ko pa ibalik lahat ng pagmamahal natin dati”

Oo nga pala ano? Pakilala ulet ako? Ako si Gabriel, 23, brokenhearted, almost 2 years na sanang masaya sa piling nya, pero walang nangyayari samin kundi lagi nalang away, selosan, iyakan, kaya ang naisip ko, itigil na, pero hindi ko pala kaya, everytime makikipag break ako sakanya, babalik at babalik padin ako sakanya. Ang sabi ko nga sakanya eh “I will only stop loving you pag pagod ka na sakin, kaya sabihin mo lang sakin kung STOP na, para may cue ako sa sarili ko na tama na nga.” And the moment he told me to “STOP” na nga siguro, I almost died sobbing, I was stopping my tears from falling, pero hindi ko mapigilan, I am trying my best to still send him a happy message that I’m okay, that I’m gonna do well. Niloloko ko yung sarili ko at that moment. Pero ewan ko, ayokong maramdaman nya na malungkot ako dahil ayaw nya na, gusto ko alam nya na masaya ako sa kung anong naging desisyon nya, kasi nga mahal ko sya, at irerespeto ko kung ano ba talaga yung gusto nyang gawin

I was walking the streets of Lucena, mga mata kong parang bilasang isda sa palengke na nagluluha pa, my muscles feel weak, with my head titled downwards, still sobbing, habang tumutugtog ang Chasing Cars sa cellphone ko at nakatodo ang ingay na dumadaloy sa mga earphones ko.

What I’m feeling? hurt, pinagpalit, pero sabi ko, eh masaya nga ako pag masaya sya diba? these debate on my mind keeped on until makarating ako sa isang park na medyo malayo na sa bahay namin. Umupo sa isang swing, pinunasan ang luha, tumingin sa buwan at pumikit nalamang

Next time na alam ko, bigla nalang may tumabi sakin at hinawakan ako samay balikat ko

“Gab?” sabi ng boses

Binuksan ko ang mata ko at na surpresa ako ng nakita ko ang isang kaibigan

“Ano ginagawa mo dito?” tanong ko sakanya

“Pupuntahan ka sana, pero nakita na kita” sabi nya

“Paano mo nalaman na ako to?” tanong ko

“Sa Laki ng panga mo, at yung damit mong suot, alam ko na ikaw yan” sabi nya

Oo nga pala, malaki nga pala yung panga ko inaamin ko, masarap daw isigang sabi ng iba, pero proud ako dyan, dagdag appeal kaya yan. Nagulat ako ng makita ko si Arvin ng mga oras na yun, alam kong wala akong makakapitan sa mga oras na yun kung hindi si Kuya ko, si Chase, Carla,  o si Ivan na nasa ibat-ibang panig ng Pilipinas, nakasarado pa ang cellphone ko kasi ayoko maka receive ng kahit anong text mula sa kahit sino, malayo sila saakin, kaya’t iba nalang yung ngiti ko ng makita ko na kahit papaano eh saktong binigyan ako ni God ng makakausap ng mga panahon na iyon.

“Anong probema?” tanong ni Arvin

“Huh? Wala” sagot ko

“Hoy! Ex-boyfriend mo ko gago, alam ko pag may problema ka o wala, kahit itago mo yang luha mo, alam ko may nararamdaman kang iba dyan” sabi pa nya

Nagiisip nga ako nung mga oras na yung kung sasabihin ko ba kay Arvin lahat, o itatago ko muna sa sarili ko, seriously, hindi ko alam.

“Ewan ko Arvin, nasasaktan nanaman ako ng walang dahilan” sagot ko sakanya

“Oh baket nanaman?” tanong nya

“Tanga ng ex-boyfriend mo eh” sabi ko sakanya

“Eh minahal mo nga ako eh, tanga ka nga” sabi nya

Arvin’s always like that, alam ko na masakit sya magsalita pero palabiro lang sya, that same moment na sinabi nya yun, napangiti nalang ako bigla, hindi ko alam kung bakit.

Si Arvin nga pala, sya yung rason kung bakit naing bisexual ako, you may have known him from my previous stories, pero sya lang naman yung taong nakalimutan ko dahil dun sa huling taong minahal ko, lupet no? lahat ng nakarelasyon ko, sinubukan ni Arvin akong agawin ulet sakanila, dun sa huli ko lang na boyfriend hindi kinaya, iba yung pagmamahal ko dun eh. Kahit ganun kalaki yung tyan nya o kahit pwede ng tatakan yung eyebags nya, mahal na mahal ko yun. Pero wala na eh, hindi na pwede, kasi wala namang pupuntahan.

“Alam ko na” sabi nya

“Sige nga? I elaborate mo sakin kung ano yung reason? Pakipaliwanag sakin kung bakit? Pakisabi sakin kung anong mali ko? Kung anong problema sakin?”

Napatingin lang sya sakin, I saw that sad eyes na lagi ko nakikita sakanya pag alam ko na nasasaktan sya. And I felt like everything went back to where it started. I don’t know. What I feel is hindi na tama kung paulit ulit nalang akong ma fall sakanya. I just got hurt, tama na muna to, wag mo naman ako pahirapan buhay! Wag na si Arvin, ayoko muna. Nagpatay malisya nalang ako sa mga maamo nyang mata at sa gwapo nyang mukha kahit naka sad-look pa sya

“Is it over?” sabi nya



.....

“Oo” maikli kong sagot sakanya

He kneeled down near to the swing na inuupuan ko, he hugged me kahit alam nya na madaming taong makakakita, dadaan o manghuhusga na may dalawang lalaking nagyayakapan sa isang park, pero ginawa nya. Bigla nalang akong napangiti, hindi ko alam, matagal ko na din syang di nayayakap, alam ko na pag lasing ako eh pinagtitripan nya ako, pero never pa nya ako ulet niyakap ng ganito na hindi ako lasing, at ng maraming tao sa paligid.

“Why are you hugging me?” tanong ko kay Arvin

Then nag let go sya and sabi nya

“Sorry”

Nag flash back bigla sakin nung unang beses nya ako niyakap after ng graduation ko nung highschool! It felt like that, all the moments we shared bumalik lahat saakin, pero sana hindi yung feelings, I don’t want to get messed up again, I don’t want to fall for him again.

(itutuloy....)

Frames of Time (2)- Tomorrowland

sorry guys! :( kasi sobrang sobrang sobrang sobrang Busy.... :) pero ginagapang ko talaga ang FRAMES of TIME... hehehe sorry talaga... pero eto para sa mga naghahanap, chapter 2... :) THANKS GUYS :)

by the way... eto nga pala yung link sa chapter 1 para sa mga hindi pa nakakabasa
FRAMES OF TIME- CH.1 ()

BLOG:
FB:

_____________________________________________________________________________________


Walang katao tao sa loob ng unibersidad namin, naglakad ako na Malabo labo pa ang paningin ko, parang medyo mahina ang tuhod ko, may epekto din pala yung nainom ko kanina, sa pagikot ko ay nakita ko ang isang janitor na naglilinis sa isang pasilyo doon. Agad ko naman syang nilapitan at parang gulat syang makita ako na nasa eskwelahan at naka uniporme parin

“Kuya! Bakit wala na pong estudyante? Na cancel po ba yung klase?” tanong ko sa janitor

“Ha? Linggo ngayon.... namali ka yata ng pasok… Sira yata yung Bodar mo” magulong sagot nya

“Ano po yun?” tanong ko sakanya

“Alin?” tanong nya pabalik saakin

“Yung Bodar?”

“Nako yung Bodar ba? Yun yung…..” naputol ang pagsasalita nya ng may nagring sa bulsa nya. What the hell, janitor ba sya? sosyal, naka iPhone si kuya, wow! Kahit ako walang ganun kamahal na phone. Naglakad sya papalayo at pati na rin ako, naglakad nalang palabas sa eskwelahan at iniisip ko na dalawang araw ba akong nakatulog sa loob ng storage room na iyun?

Habang naglalakad ako papalabas ay iniisip ko kung ano na ang gagawin ko, paano ko aayusin ang buhay ko, paano ko pipigilan ang lalo pang pagkalat ng sex video ko! Shit! Halos umapoy na yung utak ko kakaisip kung ano ang gagawin ko! Weird, 2 days na siguro akong pinaghahahanap sa dorm namin, kamusta na kaya si Popong, ano kaya ginagawa nya ngayon, agad ko namang kinuha ang cellphone ko sa bag at boom! Empty bat. Na ako! Nice, habang papalapit ako sa labasan ng eskwelahan ay parang naiba ang gate ng unibersidad namin, at parang may kakaibang nangyayari sa labas ng eskwelahan namin, parang kakaunti lang ang mga tao sa labas ng school na dati ay halos hindi mahulugang karayom ang mga nagsisisiksikan doon! Ano ito? Epekto parin ng mga putanginang kemikal sa katawan ko, hindi pa sapat na dalawang araw akong walang malay sa mainit at madilim na storage room na yun. Kung ako kasi ang papipiliin mo, sana hindi na nga ako nagising! Sana nga hindi nalang ako nakabalik sa kamalayan, sana ay nilamon nalang ako ng lupa! Sana ay namatay nalang ako.

Nagiisip parin habang naglalakad, nakatingin lamang sa daang tinatahak ko palabas ng gate ng eskwelahan, naglalakad pero tulala kakaisip, hanggang sa laking gulat ng mga mata ko ng hatakin ko ang gate, pagkaapak ng kanang paa ko sa labas ng eskwelahan at pagsilay ng mga mata ko sa mundo sa labas ng aking eskwelahan ay parang malaking pagbabago ang nangyari sa dating napakagulong daan, dating mga may nagbebenta ng mga kung ano ano pagkalabas mo, may mga naglalako ng mga kung ano ano rin! Paglabas ko ay nakita ko ang maraming bagay na alam ko ay nung pumasok ako ng eskwelahan nung byernes ay wala doon! Mga naglalakihang screen sa harap ng eskwelahan namin, mga magagarang kotse na ngayon ko lang nakita. Mga luxury car na taxi ngayon, ano ang nangyari saakin, nakatulog lang ako ng dalawang araw, ganito na ang nangyari sa mundo!

Nasaan ako? Hindi ito ang iniwan kong mundo, hindi ito ang Pilipinas na alam ko! Nasaan ako, bakit ganito, nakahinto lang ako sa gitna ng daan, tingin ng tingin sa paligid, nagkalat ang naglalakihang screen na kung anu anung mga advertisement ang pinapakita

Hindi kaya….


Nasa ibang panahon ako…


Laking gulat ko ng nagflash sa malaking screen sa harap ko ang “Today’s Updates” nan aka flash sa screen. Nakalagay dito ang temperatura sa araw na ito, ang mga weather updates, kung saan uulan, kung anong oras na at ang ikinagulantang ko ay ng nabaling ang mga mata ko sa pinaka ibaba ng screen, nakalagay ang date sa araw na ito

March 29, 2061

What the fuck? Bakit ako nasa 2061? Prank ba to sa isang TV show? Sumikat na nga ba ako dahil sa video ko? Nasaan ako? Kung totoo man ang nakalagay na date dun sa screen, bakit ganito parin ang itsura ko, imposibleng limampung taon ako nakahiga sa storage room ng eskwelahan namin at nakatulog lang duon, ano yung storage room na yun? Time machine? What the fuck! Hindi ko alam kung anong gagawin ko, kung ano ang iisipin ko, basta ang alam ko, this is so weird, why am I here? What am I doing in this place?

I have to know kung anong nangyayari saakin, grabe! Hindi ko alam kung anong una kong gagawin! Hindi ako mapakali, ibang iba ang mundo na ito, hindi ko alam kung bakit ganito ang nangyayari, ang naisip ko muna ay bumalik muna sa dormitoryong iniwan ko limampung taon na ang nakakaraan, naglakad, na parang normal na araw lamang ito, hindi ko parin maalis sa sarili ko na tumingin sa kakaiba kong paligid, ibang iba na pala ang mundo pagkatapos ng limampung taon, akala ko dati ay maghihirap ang buong Pilipinas, pero sa inobasyong nakikita ko ngayon ay para bang nag evolve ang Pilipinas, o kahit itong Maynila lang pala, mga naglalakihang screen na kahit saan ka pumunta, may makikita ka, magagandang daanan, ang mga overpass, underpass, at iba pang daan ay ibang iba na rin, parang gawa sa matigas na matigas na salamin ang gilid at ang lapag na dadaanan mo ay parang gawa naman sa plastic na transparent at sobrang tigas na kahit yata mabigat na nilalang ang dumaan ay hindi masisira, sa ilalim ay may mga , at parang mamahalin, basta! Ito na ang kakaibang Maynila pagkatapos ng 50 years, mukhang pangmayaman!

Pagkadating ko sa dorm namin dati ay ibang iba na din ang itsura nito! Mas mataas, kung dati ay tatlong palapag lamang ito, ngayon ay mas mataas pa sa sampung palapag, paano ko nalamang iyun yun? Iyun parin ang pangalan ng dorm eh, nagbakasakali ako na yung susi ko ay gagana parin sa room 308, kung saan dati akong nakatira, ngunit pagkapasok ko ng gate, may parang receiving area, at may isa pang pinto at bubuksan ko n asana ito ng may bigla nalang may nagsalita na parang nanggaling kung saan

“Transient?” tanong ng boses

“Ahhhh… hindi po, dating resident” sagot ko

Napagtanto ko na merong camera at speakers kung saan duon nanggagaling ang boses.

“Hindi po naka register ang Bodar mo sa residents namin” sabi ng boses

Bodar? Anu ba yung lintek na Bodar na yan?

“May bakante pa po ba?” tanong ko

“Punta ka nalang dito sa office namin sa room 101, pagpasok mismo ng pinto dyan sa harap mo, eto na ang office, para mabuksan mo yung pinto, paki swipe po yung bodar mo sa sensor sa pinto” sabi ng boses

What the hell! Putakteng Bodar na yan! Kanina ko pa naririnig yung lintek nay an!

“Wala po akong Bodar? Ano po ba yun?” sabi ko sa boses

Biglang may binata na lumabas sa pintuan sa may receiving area ng dorm at mukhang iyun ang kausap ko pa kanina sa speakers ng dorm
“Wala kang Bodar?” tanong ng lalaki

“Ano po ba yun?” tanong ko sakanya

“You’re funny, hindi mo alam yung Bodar?” tanong nya

“Ahhh… galing kasi ako sa ano… sa ibang bansa… eh… hindi ko alam kung ano yun” sagot ko

“Ha? Saang bansa? Eh buong mundo gumagamit na ng Bodar” sabi ng lalaki

“Sorry! Hindi ko talaga alam yun” sabi ko sakanya

“Okay ganito nalang, patingin ako ng kamay mo” sabi ng lalaki

Inabot ko naman kaagad ang mga palad ko sakanya at hinawakan nya ito, at tila ba may kinakapa kappa sa paligid ng mga palad ko, at bigla syang napatingin saakin, at parang weirdong weirdo ang pagkatingin nya saakin

“Bakit po?” tanong ko sa binate

“Wala ka ngang Bodar!” sabi nya

“Ahhhh… Oo nga… po…. Wa…la… talaga eeh….” Natataranta kong sagot

“Imposible… saang mundo k aba galing? Tao ka ba talaga? Bakit wala kang Bodar” sabi ng lalaki

Hindi ko alam nung mga oras na iyun kung anong kahangalan nanaman ang isasagot ko sakanya, PUTANGINANG BODAR yan! PUNTAINGA!!! Kanina pa ako hinahunting ng hinayupak na Bodar na yan!

Nandito parin ako kung nasaan ako kanina pa… Sa harap ng lalaking ito na kanina pa ako hinahanapan ng isang bagay na hindi ko naman alam kung ano, napaka weirdo ng mundong ito, bakit ba ako nandito? Tanginang time machine…. O kung ano man yung hayop na kwarto ng mga janitor nay un ang nagdala saakin sa mundong ito… Ano ba ang dahilan kung bakit nandito ako sa 2061…. Ayoko na… ibalik nyo na ako sa 2011…. O kung hindi man patayin nyo nalang ako!

(Itutuloy....)

Frames of Time (1)- The Sex Scandal

It's been quite a while na rin since I last posted a story here, and hindi ko natapos kasi na reformat nanaman yung laptop and ayun, nawala nanaman yung 5 chapters na kasunod... tinamad na ako! lalo na di din naman ako makapagsulat kasi halos every minute katext sya, pero ewan pag single ako, lintek, lagi akong nagsusulat! Pero sana magustuhan nyo po, matagal ko narin tong naisip and sa wakas naisulat ko na rin sya... supposed to be, Short story lang sya, or yung SBLS, pero medyo humaba yata ng kaunti, kaya ginawa kong 3 parts. SANA MAGUSTUHAN NYO ANG MAIKLING SIMULA na ito! and dapat saturday pa yung post, pero since 3 parts simulan ko na ngayon :) hehehe

BLOG: gabrielfads.blogspot.com
FACEBOOK: gabifad@yahoo.com
_____________________________________________________________________________________



“Solutions are formulated by the letters Y, O and U. Yesterday is done, Overcome today and Unite your senses to be ready for tomorrow” -K.G.F.

“Hindi na kita mahal! What the fuck! Wag ka ng makikipagusap sakin… stop calling me love…. Stop! Hindi na kita mahal! You are gross! Salaula ka! Hindi ko kailangan ng mga kasinungalingan mo” he shouted as if he wanted to lift the table beside him and throw it as hard as he can towards me

Speechless…..


Nakatitig lang ako sa kawalan, umiiyak, habang galit na galit sya at sumisigaw sa harapan ko. His eyes, I’ve never seen those eyes like that before, I know nasasabi lang nya yung mga bagay na yan kasi nasasaktan sya, and the worst, ako yung dahilan kung bakit nasasaktan sya, but eventually yung mga mata nya nayun, nagbago nung nakita nya na pulang pula na yung mga mata ko, kanina pa ako umiiyak, he probably didn’t notice sa sobrang galit nya, pero nung nakita nya yun, yung mga mata nyang punong puno ng galit, biglang umamo, na parang nakakita ng matandang babaeng sinaksak ng mga adik sa daan.

Iyak, iyun lang ang nagawa ko, hindi ko kayang ipagtanggol ang sarili ko kasi alam kong mali ako! Kahit na hindi ko alam na ganun ang nangyari, mali parin, kasi nga mali! MALI! Ang tanga tanga ko. Napasandal nalang ako sa isang haligi ng kwarto ko, napaupo, nakakaawang nilalang, parang ako pa ang kawawa, pero ang totoo, mas nakakaawa sya, masakit yung nangyari kasi mahal nya ako, mahal ko rin, sya.

Hindi ko alam na may mga ganung klase pa palang tao na ibibigay mo lahat ng tiwala mo, makipaginuman buong gabi kasi alam mo na safe ka kapag sya ang kasama mo, wala syang katarantaduhang gagawin sa’yo. Matutulog sa bahay nila, kasi kaibigan na ang turingan nyo, pero ano? Pag mahimbing na ang tulog mo at alam nyang wala ka ng lakas kahit para idilat lang ang mga mata mo, ano? Ilalabas ang digicam? Huhubarin ang suot mong damit? At pagmumukaing gustong gusto mo ang ginagawa nyo? Ikakalat sa buong school nyo na para bang ako pa yung bottom, ako pa yung nagpaIYOT, ako pa yung pumilit na IYUTIN nya ako! Shit! Bakit nauso pa ba ang scandal?

Marahan lang syang lumakad papalapit saakin, dala ang mata nyang kanina’y galit na galit pero ngayon ay mas maamo pa sa nagmamakaawang pusa.

“Ian… paano mo nagawa yun? Ha? Ang sakit eh, ang sakit sakit oh!” sabi nya saakin

I pulled myself together, kinuha ko lahat ng kapal ng mukha sa pamamagitan ng pag hugot ng lakas galing sa malamig na tiles kung saan ako’y nakaupo at para makatingin ako sa mga mata nya, para mahawakan ko sya.

“Pong, hindi ko ginusto yun… maniwala ka naman saakin oh! Popong maniwala ka naman sakin… mahal na mahal kita” nagmamakaawa kong sabi sakanya

“Ian, hindi ko alam, hindi ko alam! Ayoko muna maniwala sa kahit na sino! Pagod na ako! Please, wag muna tayo mag usap, PLEASE” umiiyak syang tumayo, naglakad papalayo, isinara ang pinto ng kwarto ko, at simula nung araw na iyun, nasira na ang buhay ko

Tuwing papasok ako sa eskwelahan, lahat ng tao ay nakatingin saakin, alam ko na alam nila na ako ang nasa video, sa laki ng unibersidad na pinagaaralan ko, biruin mo, halos lahat yata ng tao dun, may kopya na! ganyang kagaling ang teknolohiya ngayon, Bluetooth! Palagay sa Flashdrive! Papasa sa MMS, upload sa Pornsites, I download na din, ganyan ka lupet ang mundo, isang napakaliit na maling galaw, malaking dagok agad ang kapalit.

Pagpasok ko ng Education Building kung saan nandoon ang unang klase ko para sa araw na iyun, kahit saan ka lumingon may makikita kang mga taong walang pakialam kung nakakasakit na sila ng tao, sa kaliwa mo, mga lalaking nagtatawanan at nakatitig sa’yo, sa kanan mo, mga baklang nagpaparinig, inuulet ulet ang bumentang “shet! ang sakit, ahhh” na ni hindi ko alam na nasabi ko pala, ang mga bulungbulungan sa aking likuran, na obvious naman na ako ang pinaguusapan, at ang mga taong makakasalubong ko, na simula paa hanggang ulo kung makatitig saakin. Bakit ganun ang buhay? Ako na ang biktima, ako pa ang masama, ako pa ang napansin ng lahat, pero yung hayop na baklang gago na nagvideo saamin, nasaan sya? Pinaniniwala na nilasing ko sya para makipag sex saakin! PUTANGINA NYA! Mamatay na sya! Gago sya! Gumuho sana building kung nasaan sya ngayon! FUCK!

Period 1, Mga Panitikang Pilipino, kahit sarili kong prof. mukhang may video na rin, at ang mas malupet, professor sya, may pinagaralan na, lisensyadong tao, pero hindi alam ang ibig sabihin ng mga katagang “Empathy”

“Ginoong Quidones, maari mo bang ilahad sa klaseng ito ang mga pagbabago sa buhay mo simula ng bumenta ang bidyo mo sabuong unibersidad” sabi ng hayop na prof. nay un sabay tawa ng malakas at nagdugtong “Isang biro lang, pasensya ka na! sikat ka kasi, kaya’t tinitingala ka ng iba” dagdag pa nya

Kung ganito lang din pala ang kasikatan, di bale na lang, ayoko ng sumikat, mas gugustuhin ko na simpleng tao lang ako, simpleng tao kasama ang taong pinakamamahal ko, Popong, Paul Jerson, nasaan ka na? nasaan ka kung kalian kailangang kailangan kita. Mga magulang ko? Natatakot ako na malaman nila to, buti na lang at nasa probinsya sila at malayo, kung hindi ay baka pati sila ay sabihan ako ng kung ano anong masasakit pang bagay, hindi ko na kakayanin

Ang masalimuot kong mundo…. Bow

Period 2. Biochemistry, ang klaseng puro kemikal, sa teacher kong bading, baka pati sya lalo akong sabunin. Dumating ang professor namin, agad syang tumingin sa paligid, na tila ba may hinahanap, at nang makita ako ay agad syang dumeretso sa upuan sa harap at umupo.

“Okay class, today we are going to have an experiment regarding our previous lab lesson, chemical chains and reactants, so Mr. Cruz and Ms. Kabatin, kindly get our supplies from the Chemistry lab equipments room, here’s the request forms” sabi nya

Kung ano anong mga kemikal ang pinagpapapasabog ng mga kaklase ko, na parang ako lang at ang buhay ko, pinagsama ang kasinungalingan at kahayupan, sumabog na! wala na… Wala na…. sira na ang buhay ko… parang tinapay na inamag, dagang nakain ng pusa, cellphone na sira ang flex at ribbon, laptop na walang charger, electric fan na walang elesi, kotseng walang gulong, TV na wala namang antenna, motor na walang manibela, titing baog, kiking walang butas, to sum it all up, buhay ko…… na wala ng kwenta.

“Ok, that’s all for today class. Yung mga in-assign ko na ibalik ang mga lab equipments ha?, Mr. Quidones and Ms. Derima, please do your jobs now”

Ibabalik ko nga pala ang mga gamit na ito, ano kaya kung ibagsak ko ang halos 30 bote ng kemikal na to, sasabog din kaya ito na parang buhay ko? Haha, hindi ko na alam kung ano yung gagawin ko, basta parang tanga lang ako na nakatitig ng diretso, dala ang mga kemikal na ito, pabalik sa pinagkuhanan ng klase namin.

Napatingin ako sa mga bote sa aking harapan, naisip ko na ano kaya kung isaboy ko to sa mukha ng gagong bading nay un na nag video sa akin, ano kaya kung ipainom ko sakanya yung mga ito! Makokonsensya ba sya sa ginawa nya? Pag nasira ko na ang mukha nya! Paghihiganti ba ang solusyon? Hindi siguro, paano nilang lahat makakalimutan ang mga nangyari? Paano kung magpakamatay nalang kaya ako…

Sa tanang buhay ko hindi ko pa naisipan magpakamatay….

… Ngayon lang

Para akong tanga na nakangisi habang nakatayo lamang sa gilid ng hallway, parang adik na nakatitig sa mga kemikal na bitbit bitbit ko, hindi ko alam kung bakit parang inaakit ako ng mga ito na kuhanin ko sila at itago…

BAKIT…


Hindi ko rin alam

Kinuha ko ang may limang bote sa mga hawak hawak kong malaking lalagyan, inilagay sa bag ko ang mga ito, at dumeretso sa Chem. Lab equipments room para isauli ang mga natira pa… at sabay nagmadali agad na lumabas at lumayo sa kwartong iyun. Parang adik na naghahanap ng tagong lugar.

Ano ba itong ginagawa ko, ang tanging nasa isip ko lang, gusto ko inumin ang limang boteng kemikal na nakuha ko. Kailangan kong mawala sa mundo, hindi ko na kaya, kailangan ko na tapusin ang lahat, mas madali mamatay kaysa habang buhay kong takbuhan ang mga nakakita saakin sa video na iyun, mas gugustuhin kong mamatay kesa malaman ng mga magulang ko na nagpaiyot ako sa video, malaman sa buong lugar naming na paiyutin ako, ayoko na… AYOKO NA! Gusto ko ng magpakamatay.

Nadaan ako sa isang storage room sa eskwelahan namin, na hindi binubuksan ng mga janitor, kasi ay mayroon ng storage room sa bawa’t building at bawat palapag nito, kaya’t halos hindi na ginagamit ang maliit na storage room na ito, siguro naman ay hindi ako makikita ng kahit sino dito, siguro ay makikita nalang ako pag binuksang muli ito ng mga janitor, sana pagkatapos nan g ilang araw, para wala ng makapagdala saakin sa hospital, sana ay mamatay na ako pagkainom ko sa mga nakaklason na kemikal na ito, sana mawala na ako sa mundo, kasabay ng pagkawala ko ay ang pagkabura sa isipan ng lahat ang nangyaring kagaguhan ng buhay ko. Sana matapos na ang lahat ng ito. Pagkapasok ko sa loob ay isinarado ko ang pinto ng storage, umupo sa isang gilid tinakpan ang sarili ko ng nakita kong mga kahong nandoon, sabay hablot ng mga bote sa bag ko.

Habang binubuksan ko ang pang-unang bote ay naiisip ko ang mga magulang ko, ang mga kaibigan ko, ang mga kamag anak ko, ang mga malalapit saakin… At si Popong…

Tumulo nalang ang mga luha ko at dahan dahan kong inilapit ang butas ng bote sa mga labi ko, nakapikit ako habang unti unti kong itinataas ang bote para bumagsak ang likido na nasa ilalim nito, hindi ko alam kung bakit wala akong kahit anong nalalasahan, manhid na ang mga tastebuds ko, hindi ko alam, binuksan ko pa ang 4 na bote at ininom pa ang mga ito, hangang hindi ko na alam na unti unti na palang lumalabo ang mga paningin ko at unti unti na akong hinahatak ng sahig pababa,na parang nilalamon ako ng lapag, hanggang nagitim na lamang ang lahat.



(……………………….)


Nagising ako ng para bang nakatulog lang ako ng ilang oras, ano to? Humihiwalay na ba ang kaluluwa ko sa aking kawatan…

Parang hindi naman!

Sana nakikita ko na nakahiga parin ang katawan ko sa lapag, Shit! Ano ito? Hindi umepekto yung mga hayop na kemikal na ininom ko sa katawan ko? Napakalakas naman yata ng resistensya ko para kayanin ang mga kalason lason na mga kemikal na iyon.

Lumabas ako sa storage room kung saan ako naroroon, at pagbukas ko ng pintuan ay mataas parin ang araw, ngunit pag tingin ko sa paligid ay bakit wala na ang lahat ng mga estudyanteng nandito? Nasuspend ang klase? At bakit parang nagiba ang itsura ng ibang parte ng eskwelahan namin? Dala ba to ng halusinasyon ko sa paginom ko ng mga kemikal na iyun.

(itutuloy...)

SBLS presents FRAMES OF TIME

I am back sa wakas! :)

see you here on BOL and sa blog ko www.gabrielfads.blogspot.com on saturday, March 26, 2011, 9:00 pm! :)

Short Bisexual Love Stories: FRAMES OF TIME, sana magustuhan nyo, and sana abangan nyo :)

MODIFATE (7)- PseudoEnd

Damn na internet connection... wa kwents... sorry ngayon ko lang napost yung chapter 7.... :) sana magustuhan nyo :) This is for you guys... salamat sa lahat ng nagbubhos ng oras basahin yung mga works ko :) thank you po...

follow my blog: gabrielfads.blogspot.com
FB:gabifad@yahoo.com
_____________________________________________________________________________________
"If you are the cause of CHAOS.... You are also the answer to it..."



“Baliw ka ba?” sabi ni Kevin

Hindi ko alam kung anong isasagot ko, I think na ayaw nya maniwala saakin, Putaragis, ano gagawin ko

“I’m serious, hindi ko rin alam kung anong nangyayari, please, kahit ako naguguluhan” sabi ko sakanila

“You’re Weird, sorry hindi ako nakikipagusap sa mga taong weirdo!” sabi ni Kevin sabay mabilis na umalis sa office na kinaroroonan naming tatlo nila Robi

“Ako I believe you po” sabi ni Robi


“Thank you…. Hindi ko din alam kung paano ko sosolusyunan ‘to, basta, nangyayari lahat ng mga yon” mangiyak ngiyak kong sabi kay Robi


“Here’s my number po, just text me mamaya, I really have to go kasi, may kailangan akong gawin, pero I really want to know what’s happening” sabi ni Robi

Umalis narin sya pagkabigay nya saakin ng number nya, he left me na nakatanga ako sa isang upuan, hindi ko alam kung bakit nangyayari ang mga ito ngayon, Si Lance, Si Karl, Si Jed, lahat ng mga character sa story ko na pinatay ko sa dulo, namatay din sa tunay na mundo… sa kaprehong istorya, sa kaparehong dahilan, at ang pakiramdam ko, kasalanan ko lahat, kasi lahat ng isunulat kong istorya, bigla nalang nagkakatotoo. What am I gonna do? Ngayong nandito na lahat ng clues na pwede ko hingiin, lahat as in lahat ng details sa story, iyung iyon, kung paano ko sila inisip, kung paano ko sila ginawa, ang hindi ko lang alam, kung paano sila nagkakatotoo. Fuck! I don’t know what to do.

Mabilis naman akong bumalik sa nurse station at naabutan ko si Arvin na nag pe-prepare ng medications

“Bino, putangina talaga…. Putangina best” pabulong kong sabi kay Arvin

“Huy! Nababaliw ka nanaman! Ano problema mo? May gwapo? Haha? Nagkakaganyan ka nanaman!” sabi ni Arvin saakin

“Best….” Sabi ko sakanya…. Agad naman akong naluha dulot narin sa mga kaganapan na hindi ko talaga alam kung bakit nangyayari. Putaninga, I wanted to cry, I wanted to let my emotions out. Imposible kasing co-incidence na eh, kasi hindi na pwedeng ganun lang, kasi na presenta na saakin lahat ng detalye, at kung ano ang nakasulat sa blog ko iyun ang mga nangyayari

“Hey, hey… What’s wrong…. Best” sabi ni Arvin sabay hawak sa may mga balikat ko at hinatak nya naman ako at iniupo sa isang upuan sa sulok ng station “Hey! Gab! What’s wrong…?” tanong nyang muli

“Best…. Best… nababaliw na ako…. Hindi ko alam… hindi ko alam…. “ patuloy pa din ako sa pag iyak dahilan na din na hindi ko alam kung anong kailangan kong gawin. Hindi ko alam kung bakit umiiyak ako eh hindi naman saakin nangyayari… nakakakonsensya lang… na ako! Ako! Ako ang dahilan kung bakit may mga taong umiiyak sa mundo, may mga taong namamatayan ng hindi dahil ginusto ng Diyos, kundi dahil lang sa mga simpleng istoryang isinusulat ko.

“What’s happening, di kita magets best… sabihin mo sakin… bestfriend mo nga ako diba? Diba? What’s wrong Gab?” tanong ni Arvin

“Arvin… naalala mo yung… yung pinuntahan natin… yung kay Jaenily?” tanong ko sakanya

“Oo… oh? What about that?” tanong nya naman pabalik saakin

Ipinaliwanang ko kay Arvin ang mga natuklasan ko kani kanina lang, yung pagkamatay ni Karl dahil sa cancer, si Karl yung model sa storya kong LOVE FOR LIFE. At yung nag cardiac arrest kahapon sa hospital na si Jed, na nasa istorya kong LET IT FALL.

“Best! Nandito lang ako okay? I’ll be with you the whole time, We’ll figure this out best” sabi ni Arvin sakin

“Thanks best, di ko na alam kung ano yung gagawin ko… Best… namamatay na sila isa isa… best…” umiiyak ko paring sabi kay Arvin

“Wait, mag out na tayo, we have to figure things out, we’ll solve this, I have a plan” sabi ni Arvin saakin

Nag out kami ng maaga sa duty namin at nagdahilan nalang kami na may emergency sa pamilya nila Arvin at pati sa amin, kaya’t kailangan naming mag undertime at umuwi ng 8:30 ng gabi

Pagkadating namin sa bahay ay umupo lang ako sa couch sa may sala at tumitig ako sa bintana patungo sa kawalan. Agad naman akong pinuna ni Arvin at hinawakan nya ang kamay ko

“Best! I know mahirap, pero… I want you to know that we’re in this together. Okay?” sabi niya saakin

“Thank you Arvin… Thank you….” Yun laang ang nasabi ko sakanya, ewan ko kung papaano nya ako matutulungan sa mga nangyayari ngayon pero nagpapasalamat nalang ako sa suporta nyang binibigay para kahit papaano ay mapagaan nya ang mga nararamdaman ko

“Best? Pahiram ako ng laptop” sabi nya saakin

“Bakit?” tanong ko sakanya

“Basta!” sabi nya

Ipinakuha ko naman sakanya ang laptop ko sa kwarto at pagkakuha nya ay agad syang kumonekta sa WiFi at nakita ko na tina type nya ang website ng blogspot ko.

“What are you doing?” tanong ko sakanya

“Titignan ko kung ano yung magagawa natin” sabi niya

“How? Paano? Ayoko na… ayoko na dahil sakin at dahil sa mga isinulat ko, may mga namamatay” sabi ko sakanya

“May naisip ako” sabi ni Arvin

“Ano?” tanong ko naman sakanya

“Hindi ba lahat lang ng nakasulat dito ang nangyayari, kasi diba may nauna ka pang story sa Love for Life? Tapos hindi mo na publish?” tanong ni Arvin saakin

“Yung Tremors” sagot k okay Arvin, oo nga, nauna pa yung storya kong tremors sa Love for life pero ang alam ko palang na namamatay ay si Karl, ang nasa storya kong Love For Life

“Iyun nga! Pero hindi naman nangyari diba? Kasi… wala sya sa blog mo… lahat lang ng naandito ang mga nangyayari” sabi ni Arvin

“Best! Hindi natin alam! Malay mo nangyari yung Tremors sa ibang parte ng Pilipinas! Or worst, sa ibang parte ng mundo… hindi natin alam best” sabi ko sakanya

“Pero Gab! Isipin mo! Bakit lahat ng mga namamatay, yung tadhana mismo yung nagpapakita satin na nagyari sakanila yun, ibig sabihin best! Gusto ng tadhana! May gawin tayo sa mga nangyayari, kasi ipinapakita nya satin lahat ngayon” payo ni Arvin

“Oh sige sige! Ano naman magagawa natin kung sakaling ganun nga?” tanong k okay Arvin

“Naisip ko, burahin natin yung mga storya sa blog! Baka iyun yung makatulong, baka huminto yung mga nangyayari” sabi ni Arvin saakin

Naisip ko na baka nga, bakit hindi namin subukan, namatay na si Karl, si Jed at si Lance, hihintayin ko pa ba na mamatay ang mga iba pang tao sa istorya ko. Hindi na… hindi na talaga

“Sige Arvin, kung yun yung naiisip mong paraan, subukan natin, para matapos na ito” sabi ko kay Arvin

Binura na naming lahat ng kailangan mabura, every single post ng mga istoryta sa blog ko ay binura namin, kasabay ng pagbura namin ng mga storya ay ang pag asa ng pagkabura ng mga masasamang nagaganap sa buhay namin.

Simple lang pala ang solusyon ng lahat, isang bura lang pala, ganun lang kadali, nabuhay muli kami ng normal ni Arvin, pumapasok sa duty, hinihintay kong muli ang pagkakaroon ng photoshoot nila Ron, kasi matagal ko na syang hindi nakikita, sandaling ginulo ng pagkakataon ang buhay ko at ni Arvin pero I’m glad this is over

Ganun parin ang buhay namin ni Arvin, araw araw magkasama kami sa duty, nag aassist sa mga doctor, nagbibigay ng alaga namin sa mga taong nangangailangan nito.

“Gab!” sigaw saakin ni Arvin

“Yeah?” sigaw ko pabalik

“Tara dito” sabi ni Arvin saakin

Pumunta ako kay Arvin at nadatnan ko sa kwartong kinroroonan ni Arvin ang dalawang lalaki na mukhang mag syota at ang isang may edad na babaeng nakahilata sa kama, ang alam ko ay Gastro Enteritis ang kaso ng babae

“Oh? Bakit Arvin?” tanong ko sakanya

Hinatak ako ni Arvin palabas ng kwarto at nakangiti sya saakin

“I heard the two guys talking” sabi ni Arvin saakin

“Oh ano pinaguusapan?” tanong ko sakanya

“Narinig ko na Mico pareho tawag nila sa isa’t isa” sabi ni Arvin

“Oh? Ano naman?” tanong ko sakanya

“Yung story mo na LIGHT RAIL LOVE, diba Mico pareho pangalan nila, ang narinig ko rin na pinaguusapan nila yung pagbalik nung isang Mico galing sa ibang bansa, at sa masayang pagkikita nila” tsismis ni Arvin

“Tsismoso! Oh? Bakit nanaman? Ang storyang LIGHT RAIL LOVE ay kasunod ng LOVE FOR LIFE, so siguro ngayon lang natin nalaman na nangyari yung story ko sakanila” sagot k okay Arvin

“Yun yung point ko! Hindi lang yung mga namamatay yung nagkakatotoo, pati yung mga storya mong may happy ending” sabi ni Arvin

I then gave a small smile and thought of the thing na sinabi ni Arvin… Akala ko nung una lahat lang ng mga namamatay ang mga nagkakatotoo, pero pati pala yung mga happy ending na storya ko, nagkakatotoo din pala. It was nice to know that, kung alam ko lang na ganun yung nangyayari, edi yung mga storyang may namatay lang yung dinelete namin ni Arvin, siguro mas masaya yung pakiramdam ng may mga taong ako naman yung dahilan ng pagkatagpo nila sa mga tunay na magmamahal at mamahalin nila


Everything’s alright…. Everythings back to Normal….



















That’s what I thought….

It was after at least 2 weeks I received a text from Robi

“Sir! This is Robi, I want to know sana kung ano yung mga nangyayari, I really don’t know, I brought Kevin and Andrei, and I think you know Andrei too, naikwento nya sakin na nag meet na kayo, I think may alam din kayo about sa kaso ni Andrei, please meet us up sa may Tomas Morato” sabi ni Robi

Kinabahan ako sa text ni Robi, I was thinking kung ano ba nangyayari sakanila, alam na alam ko yung nangyari sa LET IT FALL ON THE LOVE FOR REVERIE kong storya, isang mash-up ng buhay ni Kevin sa LOVE FOR LIFE, Robin g LET IT FALL at Andrei ng REVERIE, tatlong taong nawalan na minamahal dahil lahat sila binawi na ng Diyos na maykapal, and sad to know silang tatlo yung tatlo sa mga tao na pinaiyak ko, binigyan ko ng problema, nasaktan ko… I thought tapos na ‘tong lahat, I thought nawala na lahat ng mga masasamang nangyari dahil sa binura na namin lahat ng storya sa blog ko…

… Pero Mali pala ako… hindi pala ganun kadali yung solusyon

MODIFATE (6)- The Inevitable Truth

Okay.... eto na ang chapter 6... sana magustuhan nyo guys...as usual late nanaman ng ilanga hours yung post... hehehe... siguro nga super maapreciate nyo yung story kung nabasa mo lahat ng mga stories ko... hahaha wala lang. pero I make sure naman na maiintindihan without reading the other stories

NOTE: hindi ko pala sya napost kagabi Im so sorry, nakita ko naka draft lang.... Im so so so so sorry :( eto post ko na!
_____________________________________________________________________________________
"Death- that one appointment we all must keep and for which no time is set"

Biglang bumalik ang katinuan ko sa tunay na mundo ng tinapik ako ni Arvin sa likuran

“Best! Nakatulala ka! Baket?” tanong ni Arvin sakin

“Ahhhh, wala… may naalala lang ako… Arvin… alam mo yung story ko na REVERIE diba?” tanong ko kay Arvin

“Oo… yung sa mall, nadumugan ng kotse, tapos…” biglang napahinto si Arvin sa pagsasalita at parang naintindihan nya ang ibig kong sabihin “What…. The…. Heck….” Sabi ni Arvin

“Oo…. I know… diba?” tanong kong muli sakanya… bigla akong napatingin kay Andrei at hindi ko mapigil ang sarili kong itanong sakanya na “Is your name John Andrei David?” tanong ko sa bagong kakilala naming

“Paano nyo po nalaman?” laking gulat ni Andrei

“This is weird…. This is really weird…. Wait”

Tumakbo lang ako… papalayo, parang kung anong biro ‘tong nangyayari ngayon, what the FUCK! Bakit ganun? Bakit ganung ganun yung mga nangyayari, shit! Tangina talaga. Maya maya ay sumunod nadin saakin si Arvin at agad nya akong nakita na nakatayo lang at nakasandal sa kotse ko

“Hey! Wag mo masyado isipin Gab, maybe, coincidence lang…. o baka naman…. Basta… I’m sure hindi naman ganun yun, basta! Wag mo na isipin yun Gab” sabi ni Arvin sakin

“What the hell naman kasi Arvin, iyung iyun, kung ano yung nasa story, iyun din…. What the heck… putangina… Arvin, bakit ganun, bakit parang takot na takot ako… bakit parang…. Pa…rang…. Ahhhhhhhhh PUTANGINA!!!!” sabay napadulas nalang ako dahan dahan paupo, lumuhod si Arvin para yakapin ako at i-comfort, I wanted to cry pero sobrang natatakot ako, parang mas natatalo nung takot yung pagtulo ng mga luha ko

“Gab! Kung ano man yan, nandito lang ako para sa’yo… okay? Wag mo isipin yun… wag” sabi ni Arvin saakin

Itinayo nya ako ng parang bata at sumakay kami sa kotse papauwi… hindi ko alam kung ano ang iisipin ko… may konekta ba ‘to sa halos araw araw na napapanaginipan ko? What the fuck! Tangina talaga…

Wala ako sa sarili buong gabi, pinagsisilbihan ako ni Arvin na para bang utang nya saakin ang buhay nya… Hayyyy… hindi talaga ako nagkamali sa bestfriend ko…. Hindi talaga… Arvin Thank you… Thank you… thank you…. Salamat…

Hindi ko napansin na nakatulog narin pala ako…

Pagkagising ko nalang, nakatirik na sa muka ko ang araw, at nakaupo si Arvin sa sofa na di kalyuan sa kama at nakatingin saakin

“Hey! Good morning” sabi ni Arvin saakin

“Goodmorning… Thanks… kagabi…” pasalamat ko kay Arvin

“Tigilan mo nga ako Gab… bestfriend mo ako… di mo kailangan magpasalamat” sabi nya habang malalim na nakatitig sa mga mata ko at nakangiti. “Best! Check the time, 12 na… duty pa natin ng 2…” sabi ni Arvin

Agad naman akong naghanda ng sarili ko para sa duty ko… Shit bigla kong naalala yung nangyari kagabi, at bigla ko ring napansin na hindi ko napanaginipan yung lagi kong napapanag inipan, that is so weird, pero siguro nga coincidence lang yun… pero hindi ko alam kung bakit hindi mawala yung takot, hindi ko maiwasang isipin na may kababalaghang nangyayari sa buhay ko… hay…. Di bale sabi nga nila, iwanan mo lahat ng problema mo pag nasa duty ka… kasi ang mga pasyente ang priority mo.

Sabay kaming pumasok ni Arvin, wala na ang pagkalutang ng utak ko, ready to take care of my patients, fresh, mamaya ko nalang poproblemahin yung mga problema ko. Pagdating sa Hospital ay agad naman kaming nag take ng Vital signs ng mga pasyente at nag charting, nagbigay ng meds, ward nurses lang ngayon hahaha, pa easy easy muna ng malayo sa ER.

Ng mag 6 na ng gabi ay nag aya na si Arvin na kumaen kami ng dinner, as usual sa canteen ng hospital, descent naman yung lasa ng pagkain, masarap, kaya okay narin na nadun kami, order ng chicken Adobo, 2 rice, at sprite na 12 oz. Haaay solb na ako dito. Habang kumakain kami ni Arvin ay todo ang ngiti nya saakin na para bang nangiinis…

“Oh? Ano nanaman yung nginingiti ngiti mo dyan?” tanong k okay Arvin

“Hahaha!” at tumawa lang ang loko

“WHHHAAAT?” pabirong pagalit na tanong ko sakanya

“Ang ingay nyo kasi” sabi nya

“Ha? Ano?” tanong ko sakanya. Ano nanaman yung pinagsasabi nitong kupal na to!

“Kagabi, bago ako dumating, rinig na rinig kayo sa hallway” sagot nya

“Hala! Ano yun?” tanong kong muli sakanya na parang nag tatanga tangahan

“Painosente! Hahahaha” sabi nya sabay halakhak ng malakas

“Oh? Inggit ka?” hindi ko na ideneny sakanya dahil bestfriend ko naman sya, oh sige na sya na yung nakarinig, nakakahiya rinig pala sa labas yung ungol ko tsaka ni Ron, hahaha, putakte, speaking of Ron, hindi parin sya nag tetext, naiinis na ako, text ako ng text di naman nag rereply, baka busy? Baka may ibang gusto? Baka hindi nya na ako gusto? O baka nawala phone? O baka ewan, syet naman! Bakit di pa sya nagtetext…. Iiiiihhhhhhhhh

“Ayiiiii! Sarap mo mag moan best” pabirong sabi nya “Hahahaha”

“Inggit! Di mo kasi ako natikman!” sagot ko sakanya

“Got no plans” mayabang nyang sagot

“Bleh! Inggit” pangungutyang sabi ko

Pagkatapos naming mag asaran at kuamin ng hapunan ay umakyat na kami para narin makapagtrabahong muli… Eto nanaman Vital signs, bigay ng medications, Mag charting, mag regulate ng IV, mag ayos ng mga nag back flow, hala! Basta, maya maya ay may isang lalaki na napansin ko na nakatayo samay harap ng station namin, agad ko naman syang nilapitan kasi gwapo, ay joke lang, kasi mukhang may kailangan

“Ano po yun Sir?” tanong ko sa lalaki

“Ahhhh, san po ba kumukuha dito ng death certificates?” tanong ng lalaki

“Ahhh tara po samahan ko kayo” sabi ko sakanya

Cute! Sige nga samahan ko, baka ma-develop, hahaha joke, sinamahan ko nalang sya kung san nya makukuha yung death certificate at tinanong naman sya ng staff dun kung kalian namatay ang pasyente

“Kagabi lang po” sabi ng lalaki

“Ahhh pangalan po?” sabi ng naka duty na staff nurse

“Jedrich Sarmiento po” sabi ng lalaki

Pagkatapos ay may isa nanamang gwapong lalaki ang pumasok sa may office na yun at mukhang may aayusin din doon

“Miss dito po ba yung kuhanan ng Death certificates?” tanong na kadadating lang na lalaki

“Opo! Dito po Sir, pangalan po?” tanong ng Nurse

“Karl john Ronquillo po” sabi ng kadadating na lalaki

Bigla ko nanamang naisip yung mga stories ko, yung Love for life at yung Let it fall, kaparehas nanaman ng pangalan, pero nga pala yung sa Reverie coincidence lang naman talaga siguro yung, imposible naman na yung dalawang lalaki na to ay nagngangalang Kevin at Robi. Imposible

Nataranta ako hindi ko alam kung bakit


Parang gusto ko tanungin sakanila yung pangalan nila…


Parang may nagtutulak saakin na gawin ko yun


Hanngang hindi ko na mapigilan ang sarili ko



“Kayo si Kevin tska si Robi?” tanong ko sa dalawang lalaki

“Oo” sabay naman nilang sagot

“Paano mo nalaman?” tanong nung Robi

“Ahhh, basta…. Ahhhh shit! Tangina…. Can we talk?” tanong ko sa dalawa

“Sorry marami pa akong gagawin eh Kuya, pasensya na po “ sabi ni Kevin

“Sorry din may kailangan pa ako ayusin” sabi naman ni Robi

Ahhhhh, ano ba yan, kailangan ko malaman kung sila nga itong dalawang ito, at bakit parang nangyayari nanaman ang coincidence daw na nangyari last night kila Andrei…. Shet!

“Please! Kahit sandal lang, please lang” sabi ko sakanila

Pumayag naman nila na hingin ko ang oras nila kahit sandal lang at tinanong ko ang mga tanong na hindi ko alam kung bakit gusto kong itanong sakanila

“Your Kevin right? Isa kang Photographer?” tanong ko kay Kevin

“Oo, wow! Manghuhula ka ba? Kanina pangalan ko! Ngayon profession ko?” tanong niya

“No… no… basta… Boyfriend mo si Karl right? And he died because of cancer? Nagkakilala kayo sa isang shoot nyo for a clothing company, tapos you fell in love with each other?” tanong ko sakanya

Hindi naman nakasagot ang lalaki at tumingin lang saakin na parang nagtataka, I did not waste my time I asked Robi about some other stuffs about sa story ko na Let it fall

“Your Robi? Right? And you hated the rain…. Dati? Pero Jed made you realize na kailangan natin ang ulan… and then he died out of a heart failure…? Right?” tanong ko sakanya

Sanadaling tumulala saakin si Robi at parang nagtataka na alam ko ang mga bagay bagay na iyon. Then after sometime he spoke

“How did you know that?” nagatatakang tanong ni Robi

“It’s hard to explain, pero…. Sobrang hirap talaga, baka hindi kayo maniwala sa sasabihin ko…. Lahat ng nangyayari sainyo… naisulat ko na sa Blog ko…” seryosong sabi ko sakanila

Sandaling bumalik lahat ng mga problema ko saakin.. Shit what is happening? Bakit lahat ng mga namatay sa mga naisulat ko sa Blog ko, namatay nga, at hindi lang yun, lahat ng characters na kasama nung mga namatay na iyun, totoo, what the hell…. Hindi ko maintindihan lahat ng ‘to, I want to get crazy pero hindi ko magawa... I’m already too crazy para maging crazy pa lalo… PUTANGINA…

Ano yung nangyayari… Hindi ko maintindihan…


(to be continued....)

MODIFATE (5)- The Start Of The END

Sorry sabi ko pa naman sa teaser eh 9:00 ng gabi... sorry sobrang late, may inasikaso pa akong ibang ieedit... ETO NA! ang simula ng lahat... simula ng pagbabago... :) sana magustuhan nyo, at sana abangan nyo ang huling 4 or 5 chapters ng MODIFATE< di ko kasi maayos yung segmenting ng Chapters, kaya 4 or 5 siguro ang natitira...

Here it is.. enjoy

_____________________________________________________________________________________

"Death is inevitable... but Life- it's the tricky bit where unexpected things happens

“Surprise, I’m back” masayang bati ni Arvin

“Oh? Bat ka bumalik?” tanong ko sakanya

“Ayos na! yung emergency! Syempre papabayaan ko ba kayo ni Ron dito, eh alam ko naman na hate mo yan” sabi nya sakin

“Hmmmm… nako Bino! Lintek ka talaga! Puta! Hahahaha” pabirong inis ko sakanya

Ayun! Putangina! Sarap na eh, di ko man lang nadilaan yung leeg nya, fuck, yun yung hinihintay ko kanina pa, puta! Puta! Puta! Tigas na tigas parin ako hanggang ngayon, buti hindi tumitingin sa baba si Arvin, hahaha

“Oh Arvin buti nakabalik pa” sabi pa ni Ron, hmp! Plastic, alam ko nanghihinayang ka na di mo man lang nakita yung etits ko! Hahaha

“Oo! Iiwanan ko ba naman kayong dalawa!” nangiinis na sabi nya…

Ayun! Masayang masaya ang gabi, ni hindi ko man lang mahawakan si Ron kasi lagi sila nagkukwentuhan ni Arvin… Ayun na eh, hahaha, ayun na talaga eh… hahahaha puta naman kasi oh!

Nakatulog narin kami after a while, magkatabi kami ni Arvin matulog, at si Ron nakatulog nalang sa may couch sa loob ng kwarto.

“Andyan na….. Andyan na……….. BWAHAHAHA BWAHAHAHAHAHA”

Nagising nanaman ako sa kaparehong panaginip na ilang gabi na sunod sunod ko nang napapanaginipan, fuck naman! Ano ba yun? seriously I don’t know

Pagkagising ko ay agad ko namiang hinanap si Ron, awwww bakit wala na sya, tapos saka ko lang napansin na andami na palang nagtext sa phone ko, pagkabukas ko ng inbox ay nakita ko ang 3 messages mula kay Ron, at yung iba, deadma nalang

“Gab, I hv 2 go, d n kta ngxng, kxe lam q nmn, l8 ndn tau nk2log, thanks” sabi sa isa nyang text

“I’m going 2 davao btw, c u soon nlng, my emergency lng dn eh” sabi sa isa nya png txt

At ang hindi ko kinaya, ang huling text nya sakin, hayyyy…. Sabi ko na nga ba…. Sabi ko na nga ba….



ASSUMING NANAMAN AKO!

“xori bout last nyt, d q intnxon yun, ndla lng aq, xori tlga, I wnt us 2 b frends, nd un lng gx2 q, bka po ngexpect k… im xori if im 2 showee, gnun lng aq sa lhat”

SHIT! No way, bakit ganun, pangit ba ako? Bakit lahat sila hindi ako gusto? Bakit lahat sila hindi ako kayang mahalin? Bakit lahat ng taong hinanda ko na sarili ko, wala lang pala talaga, putangina! Assuming kasi ako, masyado na, masyado na talaga, but there’s something, hindi ko alam kung ano, basta, there’s something kay Ron na alam ko hindi yun yung ibig sabihin ng text nya. O baka eto nanaman ang pagka assuming ko, basta! Alam ko he likes me, alam ko yun, I have to find a way para malaman ko kung ano ba talaga, kasi marami naming reasons kung bakit masasabi nya yun, baka nahihiya, ayaw ma turn off ako, o kaya man hindi lang ready, o kaya man akala nya kami ni Arvin, FUCK! I have to know kung ano ‘to!

Pumasok kami ni Arvin ng alas 2 ng hapos para sa 2-10 naming shift, naligo, nagbihis nanaman ng all white na pag uwi mamaya dudumi din naman, sumakay sa kotse, papunta sa hospital, at pagkadating palang namin, ay ang dami ng naendorse saming trabaho. Haaayyy! Namimiss ko si Ron, Fuck!, namimiss ko sya… haha parang tanga lang eh no

Bandang alas 5 ng hapon ay may nag bigay ng DNR order para sa isang pasyente, ayaw nadin ng pasyente na mahirapan siguro, kaya nag pasya ng Do not Resusitate, hayyy, ayun bandang 6:30 ng gabi ay namatay nadin yung pasyente, normal lang! ilang beses nadin ako naabutan ng namamatay sa shift namin, di ko na nga mabilang, dapat pala nag rerecord ako, para masaya lang

May nag cardiac arrest din ng bandang 8:00 ng gabi, ayun, tigok, kawawa naman.

It’s almosts 10 kaya nag ayos narin kami ni Arvin para makauwi na kami… hay hanggang ngayon hindi parin nagtetext sakin si Ron, kalungkot naman

“Best, sasamahan mo ko?” tanong ni Arvin sakin

“Hala ka! Saan?” tanong ko sakanya

“Dun s aka-meet ko!” sabi nya, sabay ngiti sakin

“Oh? Nice, sige sige” sagot ko…. Sige sige…. Kahit nasasaktan ako, joke, wala ka na ekis ka na, may bago na kong love, hahaha parang bata

Ewan ko kung saan ako dadalin ni Arvin, basta sumama nalang ako, titignan ko kung mas worth it ba yung ipapalit nya saakin, hahaha joke, syempre ako ang bestfriend, dapat makita ko yung future girlfriend nya. We drove over to some place in Manila, na wala talaga akong idea kung saan, first time ko makita ang lugar na yun, tagong tago sa mundo, hahaha

Huminto si Arvin sa isang kanto doon at nakita ko na may babaeng nakangiti na di kalayuan samin, imposibleng nakita nya kami, kasi tinted yung kotse, hahaha, ewan, baka baliw

“Best! Ayun sya oh!” sabi sakin ni Arvin

“Ahhh, ganda!” yun lang nasabi ko, hahaha pahiya ako, sya nga pala, siguro naramdaman nya na si Arvin yun, ewan, edi sya na nga, sya na ang maganda, sya na ang bida, hahaha joke, sobrang ganda pala nung future girlfriend ni Arvin, wala lang. Lumabas na kami ng kotse para I meet yung babae at pagkababa ay agad bumeso si Arvin dito

“Ahhhh, si Gabriel nga pala, bestfriend ko” pakilala sakin ni Arvin sa babae nya

“Gab, this is Jaenily, yung babe ko, hahaha” pakilala nya naman sa babae nya sakin… hahaha muntanga lang

MUNTANGA- mukang tanga hahaha

“By the way, ano nga palang problem bakit di ka nakapunta ng Morato” tanong ni Arvin sa babae

“Kasi nga, may problem dito, namatay yung pinsan ko eh” sagot ng babae

“Aw! Sama naman nun, sorry, baka naiistoorbo ka namin” sabi ni Arvin

“No! okay lang, I want you to meet my best friend din naman eh, nandun sya sa burol” sabi ng babae

Naglakad kami ng di kalayuan ng makarating kami sa isang bahay na may tolda, yes! Tama! May patay nga, nakaburol sa bahay, oo, sa bahay kasi hindi pwede sa daan, hahaha muntanga nanaman. Wow, mukhang mayaman yung namatay, ganda ng bahay, ang laki. Pinapasok kami ng babae ni Arvin sa bahay ng pinsan nila at umupo lang kami sa isang tabi at naguusap si Arvin at yung Jaenily, naglilibot libot lang ang mata ko sa kapaligiran habang busy na nagkukwentuhan ang dalawa, nakita ko yung asong nag sesex, yung mga nagiinuman sa gilid, yung nagsusugal sa may di kalayuan, yung mga naglalaro ng sakla, iba talaga ang tradisyon ng burol ng pinoy, mayaman na nga, may mga ganito paring pangyayari. At napalihis yung tingin ko sa pangalan ng pinaglalamayan naming ngayon

“Lance Angelo Reyes”, 19 years old, wow! Ang bata pa nung namatay, kawawa naman, marami pang pwedeng mangyari sa buhay nya namatay na kaagad, maya maya lang ay may isang lalaking nakaitim ang lumabas sa bahay

“Bespren, san ka galing” tanong ng babae ni Arvin sa gwapong lalaking lumabas

“Ahhh, CR lang bestpren, sumama ng unti yung… ano ko.. haha” sabi ng lalaki

Agad naming tumayo si Jaenily para ipakilala saamin ang bestfriend nya

“Ahh, Arvin, Gab, this is Andrei, bestfriend ko” pakilala nya

“Nice to meet you po” sabi nung Andrei

Naalala ko tuloy yung kwento kong REVERIE, yung lalaking nananaginip ng mga bagay na nagkakatotoo, wala lang, they have the same name, Andrei at Lance, hahaha, wala lang coincidence lang, hahaha muntanga nanaman.

“Kawawa nga si pinsan eh, kakauwi lang nyan last year dito sa Pinas, namatay na agad sya” sabi ni Jaenily

“Ano bang kinamatay nya” tanong ni Arvin

“Na dumugan sya ng kotse, ayun… buti nga ‘tong si Andrei, hindi napuruhan eh, magkasama silang nadumugan ng kotse, pero si Andrie nakaligtas”

Natulala ako for a while habang sinasabi ni Jaenily yun, coincidence? What the heck! Eh eksaktong eksakto yung nangyari dun sa Lance na nakaburol ngayon dun sa Lance na nasa istoryang REVERIE na sinulat ko, that can’t be true, kahit yung supporting details andun, si Andrei, yung mahal ni Lance, si Jaely, yung bestfriend ni Andrei, which is Jaely nga lang yung pangalan nung babae sa story ko. Naalala ko na umuwi nga pala si Lance galing ibang bansa sa story ko kaya sila nagkakilala ni Andrei…

What the heck, that is so weird… so so so….. so weird…..

(to be continued...)