Wednesday, October 6, 2010

SBLS Blends- LET IT FALL ON THE LOVE FOR REVERIE (1)




Salamat sa lahat ng nakipag puyatan sa akin kaninang madaling araw and kagabi, :) Thanks Mama D, bx_35 and earl of dubai, yung iba rin na nagbabasa agad after ko palang ma post yung story, thanks ng madami guys.

WARNING: para maintindihan ng maayos ang istorya, basahin ang mga sumusunod:
1.SBLS- Short Bisexual Love Stories- LOVE FOR LIFE
2.SBLS- Short Bisexual Love Stories- LET IT FALL
3.SBLS- Short Bisexual Love Stories- REVERIE

This is a combination of the 3 stories, para mas maapreciate mo yung story :) basahin nyo po yung mga prequels nila :)

SA DAMI NG MGA RE-POST ko kagabi, SA WAKAS ITO FIRST POST PALANG :) Bagong story po ito sana magustuhan nyo

_____________________________________________________________________________________



“When God takes away something from you, expect something better and bolder in return”


“I miss you Karl” Isang malamig na bulong ni Kevin sa hagin habang tinitignan ang mga ala ala nila ni Karl sa knayang camera


“Magiingat ka sa langit Lance” ang lumabas sa mga labi ni Andrei habang napapanaginipan nya si Lance na nakayakap sa kanya


“As long as I can still see and feel the rain, you will still be here in my heart Jed” sabi ni Robi habang hawak nya ang iniwang pendant ni Jed sakanya bago sya kunin ng maykapal

3 different people, 3 different lives, 3 different stories, but with only 1 reason for their miseries.

_____________________________________________________________________________________
“Have you changed your mind yet son? About photography? Walang magagawa sa buhay mo yan anak” isang mensaheng iniwan ng Mama ni Kevin sa voice mail nya

Nang marinig ni Kevin ang mensahe ng ina, napailing nalang sya at sinabi sa sarili “This is what I want, and no one can stop me from taking pictures, this is m passion”

Siksik ang schedule ni Kevin dahil sa mga naka schedule nyang photoshoots, pero simula nung nawala si Karl, halos hindi nya na sinisipot lahat ng mga naka schedule nyang shoots, ayan! Nabadtrip ang kumpanya, hanggang sa pinabayaan nalang sya, at pinagpahinga, pero sinabihan na welcome padin syang bumalik anytime he wants to

“Kaibigang Jeff, balik tayo sa nakagawian” at sabay ngiti ni Kevin sa bestfriend nyang DSLR camera na si Jeff

Bumalik si Kevin sa clothing company na dati nya ding pinagtatrabahuhan at ayun! Hinihintay lang talaga sya bumalik

“It’s been what, 4 months already, ready ka na ba ulet Kevs?” sabi ng boss nila

“Oo nga po Boss Chito! Hirap po mawala sa ganitong linya, nakakmiss talaga” sabay tango ni Kevin kay Boss Chito

“We have a lot of new models for your lenses to take care of Mr. Kevin Galvez” dagdag pa ng boss nya

“Exiting Sir, Can’t wait to start, by the way, kelan nga po pala yung schedule ko for my first shoot comeback?”

“Tomorrow at 2 pm, sa Palawan ang assignment mo! Nature kasi ang theme for this season, be there on time, here’s your plane ticket to Palawan, allowance, and nandun na lahat ng staff, kaw nalang hinihintay”

Gulat ni Kevin at sa pagbalik nya, isang malaking assignment agad ang ibinigay sakanya.

_____________________________________________________________________________________

Naabutan ni Jaely si Drei na nakatunganga lang sa may labas ng bahay nila at kitang-kita na malalim ang iniisip nito

“Hoy Besprend! Okay ka lang ba? Sino iniisip mo? Si Lance?” tanong ni Jaely

“Can you blame me bespren? Miss na miss ko na si Lance” sagot ni Andrei

Si Andrei, isang batang kakaiba, lahat ng panaginip nya ay nagkakatotoo, as in lahat, di man alintana kung kalian ito mangyayari, basta ito ay mangyayari’t mangyayari. Hawak ni Lance ang Dream book nya habang nakaupo samay upuan sa labas ng bahay nila, agad inagaw ni Jaely ang dream book at binuksan nya ito (ang dreambook ni Andrei ay ang libro nya na kung saan lahat ng napapanaginipan nya ay isinusulat nya) pagbukas ni Jaely ng libro ay nagulat sya ng nakita nya ang napanag inipan ni Andrei bago pa man din sya dumating sa bahay nila Andrei

“No way John Andrei, napanaginipan mo to? As in?” gulat ni Jaely

“Alin?” tanong ni Drei

Ng biglang nag ring ang cellphone ni Jaely

“Hello Ma’am, Is this Ms. Jaely Roqueta?” sabi ng babae sa telepono

“Yes ito nga po” sagot ni Jaely

“Congratulations po Ma’am kayo po yung maswerte naming Grand prize winner ng trip to 2 for Palawan, bali ma’am 3 days and 2 night po doon, all expenses are covered po and you can claim your prize dito po sa main office ng Gerbin Enterprises, sa Quezon city po, just bring 2 valid IDs po”

“Okay! Thank you po” sagot ni Jaely na malaki padin ang gulat sa mga nangyayari, pagkababa ng telepono ay agad tumingin si Jaely kay Drei

“Iyun bespren, iyun talaga, ang bilis ano ba yan, bespren, trip to Palawan oh!” kulit ni Jaely kay Andrei

“Congrats” sabi ni Drei, habang nakasibangot at batid na si Lance padin ang nasa isip nya

“Alam ko na bespren, ikaw nalang yung kasama ko sa Palawan, para naman mawala yang ka-emohan mo dyan sa katawan”
Agad kinuha ni Jaely at Ni Andrei ang ticket nila sa office ng nasabing kumapanya, at nag desisyon umalis mismo kinabukasan gawa ng sembreak din naman nila at sa susunod na linggo ay balik ulit sila sa eskwelahan.

_____________________________________________________________________________________

Patak ng mga ulan na nangaling sa langit ang gumising kay Rob.

“hayyy! Umuulan nanaman, I miss you Jed, I love you,” bulong ni Rob sa hangin at sabay pagtulo ng mga luha nya sa mata

Isang taon na rin ang nakakaraan nung namatay sa cancer si Jed, naka graduate na si Rob ng Chemical Engineering pero hindi padin nya malimutan si Jed, ang taong nagpakilala sakanya sa ulan, at ang masarap na pakiramdam pag dumadampi ito sa kanyang balat. Sabay himas ni Rob sa pendant sa kwintas nya na bigay ni Jed sakanya at naalala nya ang sinabi sakanya ni Jed “pag naalala mo ko, hawakan mo lang yan, parang nasa tabi mo lang din ako”

Wala pang makuhang trabaho si Rob na nasa linya ng tinapos nyang kurso pero marami na syang na-applyan sa ibang bansa at sa Maynila, kaya’t ginugugol nya ang oras nya sa pag momodel, na kuha kasi syang model nung ipinan laban sya ng College department nila sa Inter-institute sa It’s a ramp, isang modeling competition at pinalad naman na si Robi ang nanalo sa kompetisyon

“Rob anak, kumain ka na! tanghali na oh! Bangon na dyan” sigaw ng nanay niya sa nakahilata pa nyang katawan sa kama

Umuulan nanaman, kaya’t pagkatapos kumain, lumabas si Rob para mag pa-ulan at alalahanin ang mga magagndang ala-ala nilang dalawa ni Jed pag nag tatampisaw sila sa ulan. Habang naliligo sya ay natatabingan nalang ng mga patak ng ulan ang mga luha na dumadaloy sa mga mata nya, at and presenya ng ulan na lang ang nagtatakip sa nararamdaman nya.

“Anak may tawag ka sa telepono, si Sir Mike daw, baka eto na yung hinihintay mo” sigaw nanaman ng nanay nya habang tinatawag ang Anak na nagpapaulan sa labasan ng bahay nila

“Ano ba naman anak? Nagpapaulan ka nanaman! Magkakasakit ka nanaman nyan! Magbihis ka pagkatapos mo kausapin yung Sir Mike na yun ah” paalala ng nanay nya sakanya

“Yes Sir mike?” sagot ni Rob sa telepono

“Have you packed your things? For tomorrow” sabi ni Sir Mike

(nakalimutan ni Rob na may shoot pala sila nung araw nay un kaya’t nagpalusot nalang ito)

“Opo Sir Mike actually, exited na nga po, see you tomorrow nalang po” sagot ni Rob

“Okay! 2 pm ah? Sharp, bye”



(To Be Continued)

10.10.10

10.10.10

Sino nagbabasa ng stories sa Bi Out Loud? then don't miss the last chapter of "UNTITLED" BX_35's masterpiece :)

See you on BOL October 10, 201
0

Sunday, October 3, 2010

SBLS Blends: Let it Fall on the Love for Reverie



“When God takes away something from you, expect something better and bolder in return”

“I miss you Karl” Isang malamig na bulong ni Kevin sa hagin habang tinitignan ang mga ala ala nila ni Karl sa knayang camera

“Magiingat ka sa langit Lance” ang lumabas sa mga labi ni Andrei habang napapanaginipan nya si Lance na nakayakap sa kanya

“As long as I can still see and feel the rain, you will still be here in my heart Jed” sabi ni Robi habang hawak nya ang iniwang pendant ni Jed sakanya bago sya kunin ng maykapal

3 different people, 3 different lives, 3 different stories, but with only 1 reason for their miseries.

Wednesday, September 22, 2010

SBLS sequels- REVERIE DOS

WARNING:

This story is a sequel of the story REVERIE, if you have not yet read the first part of it, I recommend you read it first before you start with this one, I’m sure you’ll appreciate this story once you’ve read that first, to understand the flow of the story, and to know more about the characters

KUNG AYAW BASAHIN ANG FIRST PART: read at your own risk. hahahaha
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

SBLS sequels- REVERIE DOS

“When it is meant to happen, there’s no other way to stop it from happening, we don’t hold the fate, only God knows what tomorrow will be”

Si Lance nakahiga sa daan, duguan, hindi ko alam ang gagawin ko, isinisigaw ko ang pangalan nya pero walang lumalabas na boses sa bibig ko, tumutulo yung mga luha ko sa gitna ng ulan, sinisigaw ko yung pangalan nya pero wala padding lumalabas na boses ng bigla nalang may tumawag sa pangalan ko

“Drei!!!!”

“John Andrei David! Gumising ka na! Tatapusin mo pa yung Trigo mo! Anong petsa na! alas 7:00 na nang gabi”

Nagising ako sa sigaw ni Lance sakin. Pag gising ko nagulat ako na basa ang unan ko, basa ang mata ko ng luha

“Oh bakit ka umiiyak” tanong ni Lance

Ngumiti nalang ako at niyakap ko sya, sobrang higpit na yakap, ayoko sya pakawalan, natatakot ako sa kung ano ang pwede mangyari…

Isang masamang panaginip nanaman ang nagyari, isang mahabang panaginip na kailangan ko ilagay sa Dream book ko, isang panaginip na kakatakutan ko nanamang dumating, isang panaginip na sana hindi magkatotoo, isang panaginip na magiging leksyon nanaman sakin, ano nga ba natutunan ko? Wag ko daw sayangin yung oras ko, kung kaya ko sabihin ngayon, bakit hindi diba? Siguro binigay sakin ng Diyos na maykapal yung ganitong kakayahan hindi para baluktutin ko ang tadhana ngunit para magkaroon ako ng mga leksyon sa bawat panaginip na mapapanaginipan ko…

Sa lahat ng hindi pa ako kilala, ako nga pala si Andrei, isang weirdo! Isang batang nananaginip ng mga bagay na mangyayari at mangyayari gustuhin ko man o hindi.

Isang panaginip na hindi kailangan mangyari, iyun ay ang mamatay ang taong dahilan kung bakit sa bawat malagim na panaginip ko ay kinakaya ko pading mabuhay. Habang yakap yakap ko si Lance ay agad kong sinabi sakanya ang nais iparating ng puso at isipan ko

“Lance, mahal na mahal kita sobrang mahal na mahal kita”

Isang ngiti lang ang nakuha ko mula sa kanya, isang ngiti na parang gustong sabihing “OO AKO DIN DREI, MAHAL KITA”

Ang naalala ko ay ang bandang Death cab for cuties at ang malagim na gabi sa panaginip ko kung saan nahagip ng kotse si Lance, hindi iyon maaring mangyari.

Nagkasakit si Jaely, ang bestfriend ko, kaya’t exited na exited ako na Makita ko sya sa klase kinabukasan, at to break my excitement, wala sya sa klase thenext day. Oo nga naalala ko tuloy sa panaginip ko na halos 3 araw nawala si Jaely sa school.

Everything happened again, lahat ng nagyari sa panaginip ko nagyari nanaman, halos lahat, nakasalubong ko yung ex ko. Pero ang kaibahan, alam na ni Lance na sya nga ang gusto ko, kaya nagbago ang ikot ng mundo, hindi na katulad ng dati na nag walk out sya, hindi na katulad ng dati na ganun, halos lahat nagbago, kaya hindi ako nawalan ng pag asa na maisasalba ko si Lance sa malagim na nagyari sa panaginip ko. Kasi lahat ng pangyayari nagiba nung sinimulan ko ulet.

Kumanta sya sa bar kung saan kami uminom pagkatapos ng exams namin, parehong kanta, Falling for you, pero ibang pakiramdam kasi alam ko na para sakin nga yung kanta na yun.

Dumating ang time na nag-aya si Jaely para manuod daw kami ng Death Cab for cuties at sabi ko eto na yun. Hindi na ulet pwede mangyari yung nangyari dati kay Lance, and mahirap man sabihin, sinabi k okay Jaely lahat ng napanaginipan ko, pwera kay Lance, ayokong malaman nya na ganun ang mangyayari sakanya. Naintindihan naman ako ni Jaely, kaya’t hindi na kami tumuloy. Nagtext si Lance sakin na nagpasama daw ang pinsan nya na mahilig sa Death cab for cuties at inaaya kami ni Jaely na manuod, Kinabahan na ako, iyun nga ang iniiwasan ko mangyari tapos eto, mapupunta nanaman sya dun. I tried to contact him pero hindi sya sumasagot sa phone, hindi din sya nag rereply sa mga texts ko, SHET! Putangina, I won’t let this happen again.

I ran over to the mall kung saan ang concert kasama ko si Jaely. Traffic! Badtrip, bumaba, kame sa taxi at biglang bumuhos ang malakas na ulan, napa SHET nalang ako, kasi anytime ngayon pwede na ulet mangyari ang kinatatakutan ko. Tumabo ako ng sobrang bilis patungo kung nasaan si Lance, walang pakialam kung mabasa lahat ng dala kong gamit, pinipigilan ako ni Jaely kasi sobrang lakas na pero wala akong pakialam, wala. TAKBO. SIGE. TAKBO PA. hanggang marating ko kung nasaan ang mall, sa entrance kung saan kami dati naghintay si Jaely, nakita ko si Lance na tumawid ng kalsada, sumigaw nalang ako kasi nakita ko ang kumakaripas na kotse na parating

“LAAAAAAAAAAAAAANNNNNNNNNNNNNNNNNNNNCEEEEEEEEEEEEEEEEEEEE”

Sumigaw ako ng sobrang lakas. Iniisip ko n asana panaginip lang ulet ito. Sumigaw ako hanggang hindi na kaya ng boses ko nalang may tumawag sa pangalan ko

“John Andrei David! Gumising ka na! Tatapusin mo pa yung Trigo mo! Anong petsa na! alas 7:00 na nang gabi”

SHET! Andito nanaman ako kung saan ako nagsimula, hindi ko alam, naguguluhan na ako, bakit ganun? Pag iniisip ko na panaginip lang lahat ng nangyayari, nagiging panaginip nga. This time I made my plans, this time I’ll make sure na hindi na ako papalpak, this time I’m sure I’ll save the life of the person I love

Niyakap ko si Lance ng mahigpit at pinunasan nya ang mga luha ko

“Bakit ka umiiyak” tanong ni Lance

“Wala” sagot ko. Iniisip ko kung sasabihin ko ba kay Lance ang tungkol sa tunay na ako, ang tungkol sa dream book ko, sa mga panaginip ko. Hindi ko alam, baka isipin nya na baliw ako. Pero naisip ko din, why the hell would I care kung isipin nya na baliw ako, mahal ko sya, it’s his life that’s at stake here, bakit ganun? Kahit pigilan ko mang mangyari yung lintek na Death cab fro cuties concert na yun, kapalaran pa rin ang gumagawa ng paraan para mapunta sya duon sa lugar na yun.

Nagpasya akong sabihin na kay Lance lahat, lahat ng kailangan nyang malaman, at hindi ko matanggap ng sabihin nyang

“Kung ganun yung kapalaran, kailangan ko harapin yun Drei, pero bago pa dumating yun. I want to let you know how much I love you”

“Mahal na mahal din kita Lance”

Nangyari parin ang lahat ng kailangan mangyari. Yung pagkakasakit ni Jaely, yung finals exam, yung inuman at eto nanaman, dumating nanaman ang panahon ng concert ng lintek na badang iyun.

Alam nan i Jaely at ni Lance ang tungkol sa gabing iyun kaya’t nagpasya kami na manatili nalang sa bahay ng araw na iyun. May nagtext bigla kay Lance.

“SI Mama, sinugod daw sa hospital” sabi ni Lance

“Saan?” tanong ko

“Dun mismo sa tabi ng Mall kung saan ako nabunggo” sagot ni Lance

“Wag ka na tumuloy Lance” paubaya ko

“Hindi pwede Drei, si mama yun” sagot nya

“Eh pano kung…”

“Wala akong pakialam Drei, kung iyun yung nakatala para sakin, wala ako magagawa, I’m sorry kailangan ko puntahan si Mama” sagot nya

Sumama ako kay Lance para narin mabantayan ko sya, pagdating namin sa hospital lumabas si Lance ng kotse nya at hinatak nya ako palabas sa sobrang pagmamadali nya, nahulog yung phone na hawak ko sa paghatak nya, pagpulot ko ay hindi ko napansin na tumatawid na pala si Lance ng kalsada, bigla nalang ako napasigaw at napatayo na habang tumatakbo sya ay may paparating na kotse at hindi nya napansin.

“LANCE, yung kotse”

Tumulo yung mga luha ko kasi hindi ko matanggap na sa pagkakataong ito, nagyari nanaman iyun, tinignan ko kung kaya ko pa ulit itong ibalik sa dati, inisip ko na panaginip lang ulit iyun, ipinikit ko ang mga mata ko at BOOM narinig ko nanaman ang boses ni Lance na tinatawag ako

“John Andrei David! Gumising ka na! Tatapusin mo pa yung Trigo mo! Anong petsa na! alas 7:00 na nang gabi”

PUTAKTE! Ulet nanaman ako sa umpisa, madali ko nang nasabi kay Jaely at Lance ngayon ang kung ano ang mga nangayayari at ganun parin ang sinabi ni Lance saakin

“Kung yun yung nakatakdang mangyari sakin, wala akong magagawa Drei, tatanggapin ko nalang” sabi ni Lance.

HINDI! Hindi ako papayag na mangyari yun

Ilang beses ko na ring inulit ulet ang mga nagyari pero, gumagawa parin ng paraan ang kapalaran para ilayo sya saakin, hay! Dumating yungoras na halos mabaliw ako kakaisip kung paano ko iyun gagawin. Naubos yung pagasa ko at isang bagay nalang yung naisip ko. At siguro iyun nalang ang tanging paraan

Dumating ang concert ng death cab for cuties. This time hindi ko pinaalam sakanila ang paparating na sakuna. Pero nagpaparamdam na ako at nagpapaalam na sa mga taong mahal ko kasi ang tanging paraan na naisip ko…

… MAMATAY KASAMA NG TAONG MAHAL KO

Kung mamatay sya, sasama nalang ako, kesa mamatay ako sa lungkot pag nawala sya. Natapos ang concert

Lumabas kami at sobrang lakas ng ulan. Nag presenta si Lance na iikot nya nalang ang kotse nya para sunduin kami ditto, pero sumama ako sa kanya, at bago kami umalis tumulo ang luha sa kaliwang mata ko habang naglalakad ako papalayo sa bestfriend kong si Jaely, at tinitignan ko sya habang papalayo ako. Tumakbo kaming dalawa ni Lance sa unahan, hinnada ko na ang sarili ko sa mangyayari, ayan na, naririnig ko an gang kotse na paparating saamin, sa sobrang lakas ng ulan halos hindi mo malalamang paparating na ito, at ayan na sumigaw si Lance,

“DREI, yung kotse”


Madilim at tanging mga boses na umiiyak lang ang narinig ko, ng idilat ko ang aking mga mata nakita ko si Lance na nakatayo sa tabi ng hinihigan ko

“Drei!” sigaw ni Mama, napatingin ako sa kabilang parte ng hinihigan ko at niyakap ako ni Mama ko “Buti okay ka na” sabi nya pa

“Lance” tumingin ako sa kabilang side ng hinihigan ko ng nawala si Lance sa tabi ko

“Drei, anak, matagal ng wala si Lance” sagot ni Mama ko

“Ha?” laking gulat ko dahil kanina lang nakita ko sya sa tabi ko

“Tatlong linggo ka na dito sa Ospital na walang malay anak, pero sabi ng Doktor magigising ka pero hindi nila alam kung kalian, buti nalang nagising ka na anak”

Halong emosyon ang naramdaman ko, parang walang epekto lahat ng ginawa ko, ni hindi ko man lang nakita si Lance na inilibing, umiyak ako habang nakahiga ako, inisip ko na babalik ba ako sa una o ano? Hindi ko alam hinang hina parin ako, hindi padin ako makagalaw. Sa sobrang iyak ko at panghihina ko nakatulog ako at biglang may boses na nagsalita habang nakapikit ako

“Kahit ilang beses mo balik balikan ang nakaraan, hindi mo maaring baliin ang nakatakda, maaring magbago ang mga nangyayari pero hinding hindi mo mababago ang oras ng pagkamatay ng isang tao. Kahit isang miyong beses mo pa balikan ang nakaraan, isang milyong beses at paraan din sya mamamatay”

Nagising ako sa yakap ni Jaely sakin.

“Drei, akala ko pati ikaw iiwanan mo na ako” sabay iyak samay balikat ko.

Ngayon nakita ko ang hirap din pala pag nawala ako no? Andaming nagmamahal sakin. Pamilya ko, kaibigan ko, at kahit ang mga taong hindi ko masyadong katrip. Paulit ulit ko mang balikan ang nakaraan at magpakamatay kasama si Lance, kung hindi ko pa oras, hindi ko pa talaga oras.

Eto kami ni Jaely, halos araw araw, dumadalaw sa puntod ni Lance, duon kami nagpapalipas ng oras, inaalala lang naming sya, yung mga oras na kasama namin sya.

Madami ding nadulot na maganda sakin itong panaginip ko na ito, mga naituro sakin. Hindi ko talaga kaya baluktutin ang kung ano man ang nakatakdang mangyari, it just gives me a glance on what’s opt tp happen, hindi para baguhin ang mga nangyayari, ngunit para ihanda ko ang sarili ko at kung sino pa man para sa pagsubok na iyon. It also taught me to be brave enough to face reality, to accept things as they are. To be determined, to be wise, to be aware. Madami talaga, sobrang dami, pero ang pinakamahalang bagay na naturo nito sakin ay


LIFE GOES ON

At nagpapasalamat ako kay Lance sa mga aral na ito.

Lance Angelo Reyes, may you rest in peace, thank you and I LOVE YOU

Loves, John Andrei David

SBLS- Short Bisexual Love Stories- THE LATTER PHRASES

“Be careful what you wish for cause you just might get it”



Nakahiga si Itay sa kama ng hospital, isang lantang gulay, na-stroke kasi siya, at ayon sa mga doctor, wala na talaga, pero makulit sila Mama eh, ayan, hindi matangap, ayan si itay, nabubuhay sa mga tubong nakakabit sakanya, hinihintay nalang mapagod tumibok ang puso nya, hinihintay nalang na dyos na ang sumundo sakanya. Ayan si Mama, umiiyak parin sa isang sulok ng apat na dingding na kwarto sa ospital

“Ma, tama na, wala na tayo magagawa” sabi ko

“Hindi Anak, mabubuhay ang itay mo! Manalig ka lang” sabay hampas ng kanang palad nya samay upuan sa tabi nya at humagulgol pa ng mas malakas.

Maya maya, dumating ang mga barkada ko na kanina ko pa tinatawag, naghahanap kasi ako ng makakausap, sila mama kasi hindi ko makausap, pati si Ate ko. Papalapit sakin ang pinaka close kong barkada na si Procopio Domingo III, a.k.a. si Proks, dati pa may gusto sakin si Proks, pero ayoko, parang hindi talaga kasi kami magkasundo, ewan! Gwapo sana kaso hindi ko talaga gusto eh, kahit ano naman itsura ng tao , e kung hindi mo ba mahal eh, ano magagawa mo, paglapit nya ay agad nya akong niyakap ng mahigpit

“Josh, ano na lagay ni Tito Art?” tanong nya

“Ayun! Wala na pagasa pre eh, pero hindi matanggap nila Mama eh”

Sabay tapik sa likoran ko ng taong matagal ko ng pinapangarap na maging akin, kaso ang problema, eh, wala eh, diretso ito! Hindi ako pwedeng mahalin nito, sobrang gusto ko sya, dati pa, pero anong magagawa ko, eh hindi naman ako gusto, at hindi nya ko kalian man magugustuhan,

“Pare, okay ka lang?” tanong ni Gian

“Okay lang, naaawa lang ako kila Mama” sagot ko

Niyakap nya ako at nagulat ako, pero hindi ko na inintindi ang gulat, ninamnam ko nalang yung pagdidikit ng katawan naming dalawa;

“Kumain ka na ba?” tanong ni Gian

“Hindi pa nga eh, tara kain tayo” sagot ko. Kukuha na sana ako ng pera ng biglang nagragasaan ang mga Nars at Doktor patungo sa kwarto ng Tatay ko, at sa isip isip ko lang (eto na to) tumakbo ako papasok sa kwarto at ewan ko hindi na ako nagulat kasi natanggap ko na sa sarili ko na panahon na ni Tatay, biglang pumasok sa isip ko ang mga kasabihan ng matatanda, ang mga huling salitang maririnig ng taong malapit na mamatay, kahit anong kahilingan, sa huli nilang hininga ay magkakatotoo, kaya biglang umiral ang kapilyuhan ko, inisip ko na, Eh ano naman, as if naman totoo yung kasabihang yun, parang ginawa ko lang dahil naisipan ko. Lumapit ako sa tenga ng Tatay ko at ibinulong ko sakanya

“Sana maging kami ni Gian, at sana mahalin nya ko ng higit pa sa kahit sino” sabay ngisi pagkatapos ko gawin yun, wala! Parang trip lang kasi alam ko na hindi naman magkakatotoo yun.

Nailibing si Tatay pagkatpos ng apat na araw, sila Mama, mukang naka recover na, kaya ito tuloy ang buhay para sa aming lahat, ako, papasok sa trabaho, si Ate ko, magaalaga ng dalawang anak nya, nasa ibang bansa kasi yung asawa nya. Usual things na ginagawa, pagkagising, maliligo, magbibihis, kakain ng agahan, sasakay sa jeep papunta sa office, pagdating, magta-type, mag organize ng mga files ng company na pinapasukan ko.

It was a usual day until nag-ring yung phone sa may desk ko

(Krrrrrrrinnnnnnnnnggggggg)

“Sir Josh, may naghahanap po dito sa inyo sa labas” sabi ng gwardya sa phone

“Ah Kuya, pakisabi hintayin nalang 5 mins. Mag out na din naman ako” sagot ko

“Sige po Sir” hindi ko na naitanong ang pangalan pero nag assume ako na si Proks lang yun kasi lagi ako kinukulit nun pagkatapos ng trabaho, nag aaya sa bahay nila para kumain, nag aaya kung saan saan para mag ikot, basta, hanggang kaibigan lang kasi yung kaya ko ibigay sakanya, eto sakay na ako sa elevator at pagbukas nagulat ako na si Gian yung naghihintay sakin sa baba.

“Oh! Pare bakit nandito ka?” tanong ko sakanya

“Wala! Sunduin lang kita, kain lang tayo ng dinner” sagot nya sakin na may kasamang mga matatamis na ngiti. Nagulat lang ako kasi never naman ako sinundo sa work para lang kumain, ayos! Tipid nadin sa pamasahe, dala ni Gian yung kotse nya eh. Pagsakay ko sa kotse nya nagulat ako ng sinabi nya

“Awkward ba na sinundi kita ngayon?” tanong nya

“Hindi naman, pero hindi mo naman kasi ako sinusundo dati eh, nagulat lang ako” sagot ko sakanya

“Ewan, gusto lang kita makasama the whole night, it’s like, masaya ako kapag nakikita kita” sabi nya

“Ha? Baliw! Parang ewan to! Haha (sabay iba ng usapan), Saan ba tayo kakain?” tanong ko

“Kahit saan basta kasama kita” sabi nya. Putangina, kinilig ako, parang tanga, niloloko ba ko nito? Pinagti tripan, ewan! Para syang tanga habang sinasabi nya yun, pero sobrang kapanipaniwala at sobrang sweet ng pagkakasabi nya noon.

Kumain kami sa isang lugar sa Makati kung saan sa tingin ko pag umorder ako ng pagkain, hindi kayang bayaran ng sweldo ko sa isang araw, ang kulit ni Gian eh, sabi ko wala akong pera, eh treat nya nga daw, pagkatapos kumain tumingin sya sakin ng seryoso at parang may gustong sabihin

“Hoy! Bakit ka nakatitig? HA?” usisa ko

“Ayain sana kita eh” sagot nya

“Saan?” tanong ko pa

“Ayoko kasi umuwi ngayon eh, magkaaway kami ni Mama, mag check in sana ako sa hotel, wala naman ako kasama, since, malapit lang naman yung office mo dito, hingan sana kita ng favor..”

“Na samahan ka matulog?” tanong ko

“Oo, uwi ka muna sa inyo kuha ka ng susuot mo bukas” sabi nya

“Ikaw pa! No Prob” sagot ko with a smile, with a killer smile pala! Hahaha

Umuwi muna kami at nanguha ako ng damit sa bahay, nag paalam kay Mama, at sabay umalis at nag check in sya sa isang magarang hotel sa Makati. Pagpasok ng kwarto ay agad kong binaba ang mga gamit ko at humiga sa kama. Napansin ko na isa lang ang kama kaya’t nagpresenta ako na sa lapag na lang ako matutulog

“Gian, sa baba nalang ako matutulog mamaya” sabi ko

“Ha? Hindi Josh, okay lang yun, tabi nalang tayo” sagot nya

SHHHHHHHHHHHETTTTTTTT! Sya pa yung nag presenta na tabi kami matulog, Shet talaga, nagtaka lang ako na parang sobrang iba yung trato sakin ni Gian ngayon, kung dati ni hindi nga kami natutulog sa isang bahay, tapos ngayon sa isang kwarto na nga, magkatabi pa, habang nag iisip ako bigla syang nagtanggal ng suot suot nyang polo at napatulala ako sa katawan nya.

“Josh, okay lang ba yung katawan ko? Hindi ba panget?” tanong nya

“Okay lang, ayus nga eh, ang ganda” sabay bumulong ako “Hot nga eh” with matching kilig

“Hot? Talaga?” sagot nya, nagulat ako na narinig nya yung sinabi ko. Then lumapit sya sakin at inilapit nya yung muka nya sa akin at bumulong sya

“Pa kiss ah”

Dinikit nya yung mga labi nya saakin at napapikit nalang ako, gulat kahit nakadikit na yung labi nya, hindi siya to, hindi si Gian yung humahalik sakin, yung ang naisip ko, kasi hindi bisexual si Gian, lalaki sya, straight, ng bigla kong naalala yung ibinulong ko sa tatay bago maputulan sya ng hininga, “SANA MAHALIN AKO NI GIAN, HIGIT PA SA KAHIT KANINO” habang nakadikit ang labi nya sa akin, iyun pa din ang tumatakbo sa isip ko, ano yun? Nagkatotoo? Parang imposible, hindi kasi ako pala paniwala sa mga ganung kasabihan parang na tripan ko lang gawin yun, ewan! Bakit ganito, nagkatotoo nga kaya. Unti Unting binubuksan ni Gian yung mga botones ng Polo ko, unti unti nya akong tinanggalan ng damit, at hinalikan nya ang leeg ko, napa ungol ako sa sarap, shet! ANG SARAP HUMALIK NI GIAN fuck. Iyun at iyun lang ang iniisip ko habang hinahalikan nya ang buong katawan ko, at habang sinusubo nya ang buong ari ako, habang dinidilaan nya ang butas ng pwet ko, hindi parin ako makapaniwa na nagyayari to, parang napansin nya ang pagkawala ko sa wisyo kaya tumigil sya at humiga sa tabi ko

“Ayaw mo nung ginagawa ko sayo noh?” tanong nya

“Ha? Hindi, nawala nga yung pagod ko eh, sarap nga eh” sagot ko

“Eh! Bakit parang wala ka sa sarili, parang hindi ka naman nasasarapan?” tanong nya

“May iniisip lang kasi ako” sagot ko

“Ano yun?”

“Bakit mo ginagawa to? Hindi ka naman ganito ah”

“Gusto kita, eh, ah, hindi pala…” napatingin sya bigla sa mga mata ko “…kasi MAHAL kita Josh, mahal na mahal kita” hindi ako makasagot sa sinabi nya nayun, alam ko na hindi masasabi ni Gian yun, hindi sya yun, ang alam ko lang, baka nga nagkatotoo na yung hiniling ko sa tatay ko.

“Oh Bakit hindi ka makasagot…”sabi nya “…Ayaw mo sakin noh?” dagdag nya

“Hindi Gian” sagot ko

“Eh ano?”

“Mahal din kita….. dati pa, kaso alam ko hindi mo ko kayang mahalin… kasi hindi naman kita katulad”

“Hindi mahalaga yun, ang mahalaga mahal kita, mahal mo ko, yun lang mahalaga sakin, kahit ano pa mangyari, mahal kita Josh”

“Mahal din kita Gian, mahal na mahal” then I kissed him and I kissed him all over, bumaba ako samay etits nya sabay, sinubo ko ang kabuuan niyon, kitang kita ko na sarap na sarap sya, pagkatapos ay niyakap ko sya, at ngumiti ako habang unti unti kong pinipikit ang mga mata ko.

I woke up ng nakatitig sakin si Gian

“Oh! Aga aga, naktitig ka sakin, bakit?”

“Wala lang, ang gwapo kasi nung mahal ko eh” sabi ni Gian, natatawa ako kasi eto yung mga bagay na hindi ko maisip na masasabi nya pala.

“Nang bola pa yung mahal ko.” Sabi ko “O siya! Maliligo pa ako, papasok pa ako” dagdag ko.

Ibang iba ang araw ko na iyon. Sobrang saya ko, lahat ng makaksalubong ko nginingitian ko, lahat ng gingawa ko, Ganado ako.

Masaya ako, kasi araw araw lalo nyang ipinapakita sakin na mahal nya ako, at araw araw nakikita ko na lalo nya pa akong minamahal pero sabi nga nila, lahat dawn g sobra ay masama din, dumating yung punto na halos lahat ng taong mahal ko nalalayo na sa loob ko kasi lagi nalang si Gian yung kasama ko, nagtext sakin si Proks at sinabi nyang na mi-miss nya na ako

“Sino yang nagtext Josh?”

“Si Proks” sagot ko

“Oh! Bakit katext mo yan? May gusto sayo yan ah, baka mamaya, kung ano na yan” sabi nya

“Wala po ito! Barkada lang si Proks ano ka ba, para kang tanga”

“So ako pa yung tanga ngayon?”

“Ahhhhhhhhhhrrhh!, hindi iyun yung ibig ko sabihin”

“Eh ano?”

“Ewan, walang pupuntahan tong usap na to bahala ka”

Everytime na nagkakagalit kami, gagawa padin sya ng paraan para mag sorry, ayun parang obsessed, parang unting kibot ko, papansinin nya, lahat ng iba ko pang barkada, di ko na makasama kasi sobrang seloso nya, halos pati pamilya ko pinagseselosan nya. At eto ang malupet, Isang umaga pag gising ko maliligo na sana ako

“Wag ka na pumasok Josh” kulet ni Gian sakin

“Hindi pwede ano ka ba?” sagot ko

“Ayoko kasi na iwan mo ko dito eh”

“Hindi nga po pwede mag absent ngayon madami ako gagawin”

“Ah! So mas mahal mo pa yung trabaho mo sa akin?”

“Ano ba? Parang tanga naman to eh, trabaho ko yun, syempre mahal ko yun, pero mahal din kita, pero kailangan ko padin magtrabaho” sagot ko

Dumating na din sa kasukdulan yung pasensya ko sa kanya, parang pinagsisihan ko sa sarili ko kung bakit ko pa hiniling na mangyari yun. Hindi ko inexpect na magiging ganito! Hindi ko talaga na imagine. Sumigaw nalang ako ng sobrang lakas at parang pinakawalan ko lahat ng emosyon na nararamdaman ko

“AHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHH”

Then pagdilat ko bigla nalang nasa hospital na ako, nakatitig sakin lahat ng tao, nakatingin sakin si Proks at si Gian at parang nagtataka

“Josh? Alam naming masakit yung mga nangyayari sayo ngayon pero nandito naman kami para sayo” sabi ni Proks

“Ha? Ano to? Bakit nandito ako?” gulat ko

Lumapit sakin si Proks at niyakap ako at sinabi nya


“Josh, ano na lagay ni Tito Art?”


Laking gulat ko ng bigla na lang ako natauhan na nandito nanaman ako kung saan ako nagsimula, kung saan nagsimula ang lahat ng nangyari sakin pagkatapos ko humiling kay tatay ko bago sya malagutan ng hininga. Tinapik ako ni Gian sa likod

“Pare okay ka lang?” tanong ni Gian

“Okay lang ako pare” sagot ko. Ng biglang sumigaw ng malakas si Mama ko

“ARRRRRRRRRRRRTTTTTTTTT” nagulat ako kaya’t bigla akong pumasok sa kwarto at nakita ko na nagkaroon ng malay si tatay, si nanay at si ate nakayakap sakanya, hindi ko mapigilang tumulo ang luha ko, agad akong tumkbo sa kama nya at niyakap ko si Tatay

“Diba anak sabi ko sa’yo may milagro, magdasal lang tayo” sabi ni Mama

Tama! May milagro nga naman. Sobrang milagro, hindi ko alam kung panaginip lang ba yun o may kung anong naglaro sa utak at damdamin ko, O baka naman syempre, may gusto lang ituro sakin kung sino man ang gumawa nuon sa akin

“Magingat ka sa mga hinihiling mo at baka pag nagkatotoo, pagsisihan mo rin ito”

Tinuruan ako nito na maging totoo tayo sa mga sarili natin, kasi that’s the only way to find the real meaning of life, kasi sa nangyari sa panaginip ko (kung panaginip nga lang), Gian did not loved me because he loves me, he loved me because of a stupid wish, at ibang iba ang pakiramdam sa love pag pinaghirapan mo talaga.

Siguro nga andyan lang yung talagang magmamahal sakin ayaw ko lang pansinin. Kasi naghahanap ako ng iba na mas akma sa tipo ko, at mas akma sa kung anong gusto ko sa panlabas na anyo, pero yung mga taong mahal na mahal ka, nawawala sa linya mo kasi wala naman sila sa pinagpipilian mo

Oo nga, Love is good when you have someone to share it with, but isn’t it better when you share it with the person you love and loves you back not because you got that love from magic, but you got it from the fruits of your sweat. Though love is magical, it is not literally from magic, the real magic is love itself, the way you care for it, works hard for it, and trying your very best to fight for it until the end andthat love from magic, but you got it from the fruits of your sweat. Though love is magical, it is not literally from magic, the real magic is love itself, the way you care for it, works hard for it, and trying your very best to fight for it until the end and until the last drop

Monday, July 26, 2010

SBLS- Short Bisecual Love Stories- the WRITE one

Sa lahat ng nag follow ng blog ko thank you, sa mga nakachat ko sa BOL chatroom at sa FB na naghihntay ng new story eto na, sa wakas natapos ko, salamat po ulet sa lahat ng sumusuport at nagbabasa. :)

_____________________________________________________________________________________


“If you feel something, wether it is hatred, anger, love, joy, try to write it down, it’ll make you feel better, Trust me” This is a quote na ginawa ko lang, kasi when I feel something, I just write it down, kasi parang pag nasulat ko kung ano yung nararamdaman ko, I feel na kahit wala akong kausap naishare ko sa paraan ng pag sususlat yung nararamdaman ko, and who knows, baka may mainspire pa ako sa mga sinulat ko.

Galing ako sa magulong pamilya, si Dad kasi may kalaguyo, si Mama ko hirap na hirap na, Mga kapatid ko, kung hindi lulon sa droga, maaga nag asawa, ako? Lahat ng sakit na nararamdaman ko sinusulat ko, hindi man ako mahilig mag blog basta maisulat ko lang sa kaibigan kong papel lahat ng gusto kong sabihin. Mabait, masunuring anak, at ang tanging tumutupad sa mga pangarap ng magulang ko sakin, ganyan ako, ganyan si Rafael, some people call me Raffy, yung iba RafRaf, meron ding Rafael, I don’t really care kung paano nila ako i-adress. Produkto ako ng Premarital sex, panganay sa pamilya pero hindi pa nakakatikim ng droga, yosi o kahit ari ng kahit sino. Ako na yata ang pinaka virgin sa lahat ng bagay, pero when it comes to love, dyan mo ko maasahan, kasi yun nalang yung nagiging panakip ko sa lahat ng nararamdaman ko, kaya ako, hindi ako nag hihintay ng taong magmamahal sakin, usually, ako pa yung naghahanap para lang kahit papaano may karamay ako pag hirap na hirap na ako sa buhay ko. Mga kapatid ko? Spoiled kasi, nakukuha nila gusto ni la pag ginusto nila, sabihin na natin na mayaman ang mga magulang ko, pero exeption ako, kasi hindi ko yaman yun, kanila yun.

Sobrang Normal na araw, kaka break lang naming ng huling Girlfriend ko kasi parang katawan ko lang ang habol nya, not to brag pero kahit stressed ako, hindi ko pinapabayaan ang katawan ko, I make sure na may nakikita ako pag tumitingin ako samay chest at abdominal part ng katawan ko. Ako? Eto naghahanap nanaman ng babae na pwedeng maging savior ko sa lahat ng misery na nadarama ko. Kuha ng notebook, upo sa isanggilid ng tambayan sa school, hintay ng barkada kasi ibang course ang mga barkada ko, so hindi kami pareho ng schedule, kaya eto ako, sa tambayan, magisa, kuha ng papel, at ilabas muna lahat ng sama ng loob ko.

“This day sucks, big time, nag break na kami ng Girlfriend ko, bago pa ako umalis ng bahay, naubos na yata yung mga furnitures sa bahay kabato ng mga magulang ko, nahuli daw ni Mama si Dad na may kasama sa mall, Hay! Si Dad naman kasi eh…”

“Hoy Raf” sabay tapik ng barkada kong HRM, si Patrick, na kakalabas lang ng klase nya, napahinto ako sa pagsusulat ng hinaing ko sa papel at napatitig nalang sa kanya “Ano nanaman yan sinuslat mo pards?” sabi pa nya

“Eto naman parang hindi ako kilala!” sagot ko sakanya

“Oo nga pala sorry Emo boy ah!” mapanginis nyang banat

“Sige na ako na emo, ako na! lagi naman” pabirong sagot ko sakanya

Nagdatingan na ang mga Architecture naming tropapips, mga Accountancy, 6 kami sa barkda, kumpletos rekados na, may joker, may pang emo, may pang rock, basta lahat!

I am straight, and alam ko sa sarili ko na straight ako, pero we’ll never know what will happen right? So ayan tapos na yung break, at eto ako papasok nanaman sa lintek na klase kong Economics, mahirap pero kakayanin naman, madaming inspirasyon kahit madami ding problema. Hindi ako palakausap sa mga tao kaya medyo loner ako sa block namen, dumating ako sa room naming para sa class ko, ayan, maingay agad ang mga kaklase ko, Shit naman bakit ba ako napadpad sa block na to. Dumating na si Sir, nagstart ng class pero bago pa man sya makapag lesson may kumakatok ng room namin, biglang pumasok ang isang lalaking katamtaman ang tangkad, maputi, at hindi naka uniform, siguro ay bago naming makakaklase, since wala akong katabi sa likod, nagulat ako na papalapit sya sa inuupuan ko sa likod, umupo sya sa silya na isa lang ang pagitan mula sa kinauupuan ko, pagkababa ng gamit, nagpakilala sya sakin

“Gerald C. Gatdula, nga pala pare”

“Rafael John Cuevas” pakilala ko, tinawag sya ng professor naming para magpakilala sa iba naming kaklase, tumayo sya at nagpakilala.

“Cuevas ka din pala” sabi nya

“Baket? Cuevas ka din?” tanong ko

“Hindi Midlle name lang” sabi nya, haha nakakatuwa naman may common something kami! Wala lang, aminin natin! Kahit tayo pag nakakakilala tayo na pareho tayo ng last name, natutuwa din tayo, nagbibiruan pa nga na baka magkamag-anak pa! Nakaktuwa lang isipin. at pagkatapos ay nag lecture na si Sir sa harapan, napansin ko na may isinusulat sya na hindi naman tugma sa ni lelecture sa harapan.

“Ano yan?” usisa ko sakanya

“Eto? Wala lang to, wala kasi ako magawa” sagot nya

“Ano nga yan?” tanong ko

“Wala lang to” sabi nya tumahimik ako sandali at nagpaka seryoso para sabihin nya sakin kung ano man yun. “Sige na nga, stories to, nagsusulat ako kasi pag mabigat yung loob ko, eto lang nakakapag pasaya sakin” sabi nya.

“haha! Sensya makulet ako ah” sabi ko

“Ayus lang” sagot nya

Naging ka close ko si Gerald dahil pareho kaming mahilig magsulat, ang difference nga lang, mahilig sya mag sulat ng mga stories, ako, parang blog lang, parang diary ganun, pinapabasa nya sakin yung mga stories na sinusulat nya, mapa adventure, o kahit love story, minsan mystery, basta saludo ako sakanya kasi sya lang umiisip ng mga stories na yun. Lagi ako nasa condo nya after class, wala naguusap lang, tinutulungan ko sya minsan gumawa ng stories nya, sa rooftop ng building nila dun lang kami, nagsusulat sya ng stories nya, nagsusulat ako ng mga nangyayari sa buhay ko.

Nasa rooftop lang kami ng biglang hinawakan ni gerald yung kamay ko

“Pikit ka Raf” sabi nya

“Baket?” tanong ko

“Basta” pinikit ko yung mga mata ko at naramdaman ko na parang may sinusulat sya sa may kanang palad ko. “Oh! Dilat ka na” sabi nya. Pagdilat ko tinignan ko ang mga palad ko at may nakasulat na “THANK YOU”
“Para san to?” usisa ko

“Para sa lahat! sa oras mo!.. na lagi mo ko sinasamahan, na lagi ka lang andyan” Na touch ako sa sinulat nya sa kamay ko at nginitian ko nalang sya. Sobrang sarap ng pakiramdam na naapreciate nya lahat ng mga oras na magkasama kami, sya lang kasi yung nakakaintindi sakin pag may problema ako, ngayon imbis na sa papel ko lang sinasabi lahat, may isang tao na ako na pinagkakatiwalaan ko sa mga problema ko.

MInsan lang kami magkita sa school kasi irregular sya, isang subject ko lang sya classmate, dalawang beses lang kami magkasama pero pagkatapos naman ng klase, lagi ko na sya kasama. Isang beses nasa rooftop lang kami nagsusulat ng naubusan ng tinta yung ballpen na ginagamit ko, nanghiram ako sa kanya at pinapunta nya ako sa kwarto nya para manguha ng ballpen, hiniram ko yung susi at bumaba sa 7th floor kung nasaan nandun yung kwarto nya, kunin ko daw samay lamesa malapet sa lababo, pag lapit ko sa lamesa ay napansin akong 5 naka-stapler na mga bond paper, nakita ko yung title sa tuktok ng papel “RESTRICTED LOVE” habang binabasa ko ay bigla kong nabitawan yung papel ng makita ko yung nakasulat duon, isang storya na hindi ko alam kung papaano ko tatangapin, isang storya na hindi ko alam kung kaya ko pang pulutin para basahing muli. Umuugong sa utak ko yung unang sentence sa storya nya na yun.

“I never thougt I would meet someone like him, someone like Rafael John Cuevas, I like to tell him that I love him so much, but I don’t want to spoil our friendship, I treasure it so much, kaya ayoko na dahil lang sa nararamdaman ko, matapos yung kung ano mang meron samin ngayon”

Hindi ko alam pero sabi ko sa sarili ko kailangan ko dalhin to sa taas kung saan nandoon si Gerald, hindi ko alam kung bakit kailangan ko syang i-confront, ewan ko! Dahil ba gusto ko sya? Ewan! Hindi ko alam kung bakit.

Umakyat ako at habang papalapit ako sakanya, hindi ko alam kung bakit ganoon na lamang ang kaba ko, napatingin sya sakin at sa hawak ko, alam kong alam nya kung ano yung dala dala ko, nakita ko yung gulat sa mga mata nya ng bigla nalang sya nagsalita

“Raf, I’m sorry, I’m really really sorry” sabi nya

“Baket Gerald? Baket may ganito?” tanong ko sakanya

“Mahal kita Raf eh”

Hindi ko alam kung ano yung gagawin ko, binitawan ko nalang yung limang patong na papel at tumakbo papunta ng elevator, hinabol ako ni Gerald, sakto bumukas yung elevator ngunit bago pa ito makasara, pumasok si Gerald at niyakap ako, tumitig sya saakin, at hindi sya nag-alangan na halikan ang mga labi ko, bumigay ako dahil na rin siguro nga, gusto ko din sya, hinalikan ko sya at wala akong pakialam kung may tao man na makakita saamin. After he pulled away from my face,nakita ko na may mga luhang bumagsak sa mga mata ni Gerald

“Raf, thank you ah, kahit sa mga huling araw na makakasama kita, pinagbigyan mo ko”

“Huling araw? Bakit?”

“Aalis na din kasi ako papunta sa Spain, dun na ko titira kay Mama ko, isang reason din yun kung bakit hindi ko masabi sayo na gusto kita, kasi aalis din ako, para san pa? itago ko nalang”

Ewan ko kung ano yung nagtulak sakin pero niyakap ko ulet sya at hinalikan ko ang mga labi nya, hindi ko alam kung anong sumapi sakin para gawin ko yun. Hinawakan nya ang mga kanang palad ko at nakatitig lang ako sakanya habang may sinusulat sya sa kamay ko. Hindi ko pinansin yung sinusulat nya ngunit ang nagawa ko lang ay tumingin sa malungkot nyang muka at lumuluha nyang mga mata, sumasakit na yung dibdib ko, hindi ako makahinga a pagpigil sa mga luha ko. Nang pagkatapos nyang isaulat at niyakap nya ako at tumakbo papalayo sakin.

Simula nung araw na yun, hindi ko na sya nakita, ni hindi ko man lang alam kung nasan na sya! Hindi ko man lang alam kung nasa Pilipinas pa ba sya o nasa Spain na! Wala, evertime na naliligo ako, lagi kong tinatakpan ng something yung kamay ko para hindi mabura yung nakasulat sa mga palad ko

“I LOVE YOU RAF” simpleng mga salita pero hindi ko alam kung bakit naiiyak ako evertime na tinitignan ko yun, sobrang sakit, kasi mahal ko din pala sya, baket nyayon pa, kung kailan wala na! Pero sabi nga nila pag meant kayo sa isa't isa, kayo talaga, kung hindi, edi hindi, buti andito yung barkada kong papel at si Besprend G-tech!

All I can say to my paper is “I MISS GERALD! I MISS GERALD SO MUCH, I LOVE HIM, I LOVE HIM SO MUCH.” kung nagsasalita at nakakagalaw siguro si barkadang papel, sinigawana at binatukan na ko nito, sa sobrang non sense ng sinusulat ko, puro iyun puro iyun! Everytime mag susulat ako, hindi ko alam pero bakit lagi sya naiisip ko, napapatingin padin ako sa kamay ko, at andun parin “I LOVE YOU RAF” hindi nabubura kasi inaalagan ko talaga.

One day, asa tambayan lang ako, nagsusulat ng mga hinanakit ko sa bahay at sa magulo kong buhay ng bigla nanaman umeksena si Patrick, ang barkdada kong HRM

“Raf, tama na emo! Kain tayo oh” alok nya sakin, inaabutan nya ako ng isang tacos galing sa foodcourt ng school namin at alam nyang iyun yung paborito kong kainin.

“Ayoko Pat! Busog ako” sagot ko

“Sige na! Please! Raf! Kumain ka na oh!” Kulit ni Pat sakin. Hindi ko pa sya nakikita kahit kailan na ganyan sakin, hindi ko alam kung anong gusto nya iparating. Sobang iba yung kilos ni Patrick ngayon.

Tinanggap ko nalang at baka magtampo patong tropapips ko eh etong mga ito na nga lang yung nakakapag pangiti sakin. Nung kinuha ko yung Tacos sa mga kamay nya, nalihis yung mga mata ko sa muka nya, at First time, as in unang beses ko nakita yung ngiti nya na ganun! Hindi ganun ngumiti si Patrick, I know kasi ang tagal tagal ko na kasama yan! Sobrang iba ng ngiti. Hindi ko nalang muna binigyan ng malisya kung ano man gusto nya iparating sa mga ngiti nya na yun. Pero parang may iba akong naramdaman sa ngiti nyang yun. Seriously, He looked so Fucking Hot nung ngumiti sya ng ganun! Grabe! Ewan ko iba sya! Sinasapian yata ng kung ano!

The day ended, gusto ko ng umuwi para magpahinga! Hay Stressors! Layuan nyo ako! Bago ako makalabas ng school may tumawag sa pangalan ko

“Raf! Intay!” Sigaw ni Patrick sakin! Hindi ko alam kung anong sanib nito! Hindi to sumasabay sakin pag pauwi na kasi ibang way sya at kabilang gate sya dumadaan, ewan ko ba! “Tara Raf, kain tayo Tacos sige na!”

Hindi na ako nakatanggi medyo gutom na din naman ako nun eh, order ng Tacos! Yes! Favorite ko. And then bigla ko syang tinanong kung bakit naisipan nya ako I treat nanaman ng Tacos

“Wala lang! Inisip ko lang baka gugutom ka! Di ka naman naglulunch eh” sabi nya

“Eh! Di ka naman ganyan dati ah! Ano sapi mo ngayon Pat?” tanong ko

“Kasi baka maunahan nanaman ako” sagot nya

Hindi ko alam kung tama ba yung narinig ko at kung tama man pano ko iinindihin yung sinabi nya, pano ko iinterpret, Shet! Then bigla syang nagsalita

“Okay Sorry! Barkada mo nga pala ako! Hanggang barkada lang dapat” Sobrang naghalo halo yung mga iniisip ko hindi ko alam kung bakit! Hindi ko alam kung bakit ganyan sya magsalita! Then nagsalita ulet sya

“Dati pa kita gusto! Hindi ko alam kung pano ko sasabihin Raf! Tapos nung kaya ko na! Ayan na! Nandyan na si Gerald, alam mo nung nawala yun, sabihin mo na na selfish ako! Pero sobrang saya ko nung nawala si Gerald”............ “Kasi at least kahit masabi ko lang nararamdaman ko ng walang magagalit na iba, masaya na ako, alam ko naman na hindi ganun yung tingin mo sakin” sabay punas ng luha na unti unting bumabagsak sa kaliwang mata nya.

“Patrick! I love you too” hindi ko padin alam kung bakit sinabi ko yun! Naawa? Nahabag? Nakonsensya? Hindi ko alam pero hindi ko naman siguro sasabihin yun kung hindi 50% and more na meant ko yun! Siguro yung ngiti nya nun, hindi ko alam kung pano iexplain! Basta!

That day was history, ang hirap man isipin pero Oo, naging kami nga ni Patrick! Sobrang maalaga, sobrang bait nya sakin, and to tell you the truth, parang nakakalimutan ko na si Gerald dahil kay Patrick, pano ko nasabi? Kasi everytime na nahahawakan ko si barkadang papel at si tropang G-tech, sya at sya yung pumapasok sa isip ko, on how he takes caer of me everyday, kung pano nya ko kulitin kumain. Basta, alam ko natutuwa yung papel ko na Finally, I found someone na mag fifill in sa mga spaces sa puso ko.

Si Patrick na siguro yung pinaka nakapag pahalaga saakin, more than how my family has cared for me. Si Gerald? I felt how he cared for me but not for a long time, kasi nga iniwan nya ako. Iniwan nya ako. He left me. Haha Bitter? Haha

I was all alone at home, at syempre ang boring naman siguro kung nasa bahay lang ako at nagiisa, I texted Patrick, na I'm all alone, I was expecting na hindi sya pwede kasi malayo pa yung bahay nila sa bahay namin, I did't expect na pupunta sya para makita ako and makasama ako thinking na ang layo ng panggagalingan nya.


After an hour or so dumating na si Pat, he brought me Tacos, favorite ko, ang sweet sweet naman nitong mahal ko! We watched movies para hindi kami ma bore. Then habang pinapanood naming yung movie, kinukulet nya ako, and then he just stared at me like hell, sobrang titig! And kinakabahan ako kung ano man yung gusto nyang iparating sa mga titig na yun. He made his way closer to my lips, he kissed me, ayoko sya i-disappoint, kaya I kissed back, not that I don’t want to, it’s just, parang ayoko lang kasi mataas yung respeto ko sakanya and sa relasyon naming dalawa, pero wala akong magagawa, he wants that, sige I’ll give it to him. After that, bumaba sya samay neck ko and shit! Si Junior patigas na, He was about to pull my shirt up, pero pinigilan ko sya, I looked at him and I said sorry na hindi ko kaya, umupo nalang sya at kitang kita ko na parang na turn down ko sya sa ginawa ko. The night went on, walang kahit ano man syang sinabi, ilang beses ako nag sorry, wala talaga. Ayoko naman na isipin nya na hindi ko sya mahal, kasi Mahal na mahal ko naman talaga sya.



My mom approached me when I woke up the next day and sabi nya

“Oh Raf mag pack ka ng gamit mo, punta tayo sa kapatid ng dadi mo sa probinsya, dumating kasi galling abroad”

That was a big deal sa Dad ko, kasi yung kapatid nya pala na yun ay yung kapatid nya na parang nagkaroon sila ng gap matagal na, 18 years ago pa yung huli nilang usap, parang family reunion na din siguro kasi naghanda si Dad pati yung mga iba pa nilang kapatid sa pagdating na isa sa mga kapatid nila na let’s say na, nawala sa linya ng pamilyang Cuevas ng halos 18 years.


And I took this opportunity narin para makapag sorry kay Pat, I asked my mom kung pwede ko isama ang “BESTFRIEND” kong si Pat, kasi alam nila na bestfriend ko yun, at pumayag naman sila, masarap daw kasi dun sa probinsya nila Daddy ko, malamig, madaming galaan para sa mga mahilig sa nature, hay, sarap magsulat dun kasama si Barkadang Papel at si Tropang G-tech habang katabi ko yung taong nakakapgpangiti sakin araw araw.


It was a long trip, magkatabi kami ni Pat sa likod, sila Mama At Dad nasa harap, hindi ko namalayan na nakatulog na ako, at pag gising ko, nakita ko nalang ang isang palasyo, sobrang malapalasyong laki sa bahay, na bahay pala ng kapatid ni Daddy ko, Wow Sosyal! Mayaman.


Puputok na yung pantog ko kaya kinulet ko na sila Dad na magmadali papasok at ayun, nung nagkita ang magkapatid, iyakan to the max ang naganap, nagpakilala ako kay Tita at agad nag paalam kung pwede ako makigamit ng CR. Iniwan ko muna si Pat sa labas sa sobrang madali ko kakaihi, pagpasok ko ng bahay sobrang daming tao, mga bisita ng kapatid ni Dad, mga kaibigan nya, mga ibang kapatid nila, hindi ko nalang sila napagtuunan ng pansin dahil narin sa sobrang sakit nan g pantog ko, nakita ko na ang CR at bago pa man ako makapasok ay bigla nalang may nagtakip ng mga mata ko at biglang may parang dumikit na malamig na bagay sa may mga braso ko, isang bagay na alam ko naman talaga kung ano, nung nawala ang mga tabing sa mata ko agad kong tinignan ang mga braso ko at nakita ko ang mga katagang

“I MISS YOU”

Ayoko man tumingin sa likod kasi alam ko na kung ano ang madadatnan ko, alam ko na kung sino ang may gawa nito, pero hindi ko mapigilan ang sarili ko. Ayan na. Dahan dahan ko nilingon ang ulo ko at alam ko na hindi ako nagkakamali sa hinala ko


Nakita ko si Gerald nakangiti sakin, hindi ko alam kung bakit nawala yung urge ko sa pagpunta sa CR, nawala yung kailangan kong iihi, hindi ko alam, basta nung nakita ko sya niyakap ko sya, and I whispered him that I missed him so much, nakita ko si Pat na nakatingin saming dalawa, nakita ko yung sakit sa mga ni Pat, hindi ko alam kung bakit niyakap ko si Gerald despite all the hurts na nadulot nya sakin dati, hindi ko alam, all this time niloloko ko lang yung sarili ko, niloloko ko lang yung sarili ko, niloloko ko lang si Pat, nagulat ako nung lumalapit sa Pat samin, nakangiti at tinapik nya si Gerald sa likuran at sinabi nya “Ayan! Inalagaan ko muna si Raf habang wala ka” naluha ako habang sinasabi ni Pat yun, does he really mean it, or nasabi nya lang yun para mapasaya nya ako, all I know is Mahal na mahal talaga ako ni Patrick.


Pinunasan ni Gerald yung mga luha ko at binitawan ko na sya sa mahigpit na yakap ko sakanya, biglang dumating ang Kapatid ni Dad


“Oh Anak, na meet mo na pala yung anak ni Tito Johnny mo, ano Raf? Nakagamit ka na ban g banyo”

Hindi ko alam kung ano yung magiging expression ng muka ko, gulat? Lungkot? Gulat ulet? Ano? Pinsan ko si Gerald? Shit!


Everytime naiisip ko na pinsan ko sya, hindi ko alam kung tama ba yung ginagawa ko na minamahal ko pa rin sya hanggang ngayon, diba hindi yun pwede? Pinsan ko sya eh rules ng love yun eh.

Pero sabi nga nila “Love has its own rules… but just like promised, rules are made to be broken”


Mahal ko sya, Mahal nya ako, dito ko napatunayan na Love conquers all, kahit rules pa yan, hatred, o kahit ano pa man, basta ang alam ko


Me and Gerald? We will set a new rule on LOVE.


Kasi from the start, alam ko na he is the RIGHT one.

Sunday, July 4, 2010

SBLS- Short Bisexual Love Stories- REVERIE

It’s been a while since my Last story, sa mga nakabasa ng mga stories ko, Entrance Exam from part 1 to 7 salamat sa mga oras nyo, for reading the first four offerings of SBLS, (LOVE FOR LIFE)(LIGHT RAIL LOVE)(LET IT FALL) and (LET IT FALL ON THE OTHER SIDE) thank you very much and I’m so sorry if ang tagal ko na hindi nakapag sulat, sa lahat ng friends ko sa FB alam kung bakit kaya sa mga hindi nakakaalam sorry sorry Well sana magustuhan nyo to. Have fun reading
___________________________________________________________________________________


“Love is somehow similar to dreams, good dreams make you smile when you wake up but nightmares gives you chills and anxiety, like love, right love inspires you to smile even with troubles around you yet after a wrong one, you thank yourself you finally woke up”

I Don’t hold the fate, but somehow, I don’t know why, they just come true…….

Sobrang hirap na hirap na ko huminga, nakikita ko yung sarili ko na nakahiga pero hindi ko alam kug bakit ayaw ko dumilat, sumisigaw ako pero walang boses na lumalabas sakin, nanannaginip nanaman ba ako? Bangungot nga na matatawag, hindi ako makahinga, ayan na! hirap na hirap na ako maka kuha ng hangin, hindi ko maigalaw ang kahit anong parte ng katawan ko ng biglang may isang malakas na boses ang sumigaw at gumalaw sa katawan ko

“Drei,aba anak anong oras na DREI!” si nanay ko niyugyog ako, at nang makabagon sa isanng malagim na panagiip, agad kong niyakap si Mama para magpasalamat na ginising nya ako a sinabi ko sakanya na binabangungo nga ako.

Hindi ito ang unang beses na nanaginip ako ng masama, maraming beses na din pero iyon a siguro ang pinakamatindi, naalala ko ang lahat ng napapanaginipan ko, dahil sa Dream Book ko, isang noebook na kung saan sa lahat ng beses na nagkka panaginip ako ay isinusulat ko dito ang lahat ng mga naalala ko.

Dream book? Oo Weird kasi halos lahat ng napapanaginipan ko nangyayari sa buhay ko, hindi man sa araw na iyun, basta nangyayari at nangyayari lahat ng mga iyun, naalala ko na isang beses napanaginipan ko na nasusunog yung bahay ng besfriend kong si Jaely, at ayun pagkatapos ng 5 buwan, nasunog nga yung bahay nila, iyun angn pinakaunang malalang pangyayaring napanaginipan ko na nagkatotoo, kaya maraming beses na pag nananaginip ako ng masama ay sinasabihan ko yung mga taong nakita ko sa panaginip ko na lagi silang magingat, ayoko naman sabihin na nagkakatotoo yung mga panaginip ko! Ayoko magmukang freak ng school namin!

Pagkagising ko sinulat ko agad ang napanaginipan ko, Date ngayon at habang isinusulat ko ang panaginip ko, bigla akong tinawag ni Mama

“Andrei anak! Kumain ka na malelate ka na ano ka ba?”

“Bababa na po”

Pagkakain, eto nanaman, papasok nanaman ako sa course kong pilit ko lang tinatapos, kasi ayoko naman talaga maging Engineer, gusto ko talagang malaman yung sagot kung bakit ganito yung nangyayari sakin, bakit nagkakatotoo yug mga panaginip ko, kung may course ba para dun, edi sana yung na yung course ko ngayon. Pagpasok ko sa 1st period, Analytical Geometry, Hay ewan ko ba kung pano ako nakakasurvive eh hindi naman ako ganun kagaling sa Math, eto na si Jaely, bestfriend ko

“Bebe Drei, may scoop ako” bungad sakin ni Jaely

“Ano yun?” sagot ko

“Nanliligaw sakin si Val” sabi nya

“Si Val? Hala!” sagot ko, naalala ko na napanaginipan ko na pinagpupustahan ng Val na yun at ng mga barkada nya tong Best ko, pag napasagot daw panalo, parang ganun, ayan nanaman ako, alam ko na mali yung sabihin ko sakanya na ganito, ganyan pero di ko matiis si Best ko na mapagtitripan kaya gumawa ako ng paraan, alam ko hot sya pero alam ko din na pinagpupusahan lang nila sya!

Eto nananan, magiting na tagapagtangol ng mga naaapi sa panaginip ko, gumawa kami ng paraan para makapag spy, at boom! Naka eavesdrop kami ng infos na pustahan nga yun, si Val at ang muka nya? Namaga sa kamay ni Best.

Madami na akong pannaginip na nagkatotoo pero isa na lang ang hindi, napaniginipan ko na may isang lalaki na humahalik sa mga labi ko at parang nagugustuhan ko naman, Yuck! Fuck! Kadiri, hindi ako bading, bi, o kahit anong malapit dun. Pero anong magagawa ko nangyayari lahat ng napapanaginipan ko, sana hindi yun! Naalala ko pa na sobrang lamig nun at parang nasa isang kwarto kami ng kulay blue ang pintura ng buong kwarto, I’m sure, hindi ko kwarto yun kasi puti lang ang kwarto ko, at parang ako pa nga yung humalik dun sa lalaki, di ko makita yung muka nung lalaki, hindi ko alam kung ano itsura kaya nagtataka talaga ako sa panaginip ko na yun.

Alam ni Jaeli yung dream book ko pero hindi nya alam na lahat ng nakasulat dun nagkatotoo na except nga dun sa halikan. Pero hindi nya binubuksan yon. Tapos na yung klase, sinama ko muna si Jaeli sa bahay para tumamay at magpatulong sa mga ibang domeworks na hindi kaya ng utak ko, naghahanda ako ng pagkain para saming dalawa sa kusina at nasa kwarto si Jaeli, ng nagulat ako na lumabas sya ng kwarto ko ng dala yung bag nya, at parang galit na galit,

“Bebe Je? San ka pupunta” tanong ko

“Sinungaling” “Makasarili ka pala” sigaw nya sakin, hinabol ko sya at niyakap ko sya at tinanong ko kung anong problem nya “Ano ba problema?” tanong nya

“Problema? Tanong mo dun sa dream book mo” sagot nya

“I’ll explain Je” sagot ko

“Yung nasusunog yung bahay naming, yung mahuhulog ako sa hagdanan,, yung mapapahiya ako sa klase, yung panloloko ni val, yung pagkamatay ni Keith, Yung pag bebreak naming ni Ken, lahat yun napanaginipan mo? Ha? Bago mangyari? Di mo man lang sinabi sakin, maiintindihan naman kita eh”

“Sorry, ayoko lang isipin mo na weird ako! Je naman!”

“Bestfriend mo ko Andrei! Bestfriend mo ko, kilala mo ko hangang sa times 100 to the 100th power ng buhay ko, maiintindihan kita” Niyakap ko nalang sya at nag sorry ako, hindi ko alam na ganun pala nya ko katangap, at least ngayong alam nya na! may mapapagsabihan na ako sa mga problema at kung ano man yung paparating na maari mangyari.

Dumaan ang ilang araw, puro masasayang panaginip ang napapanaginipan ko, everytime na nagkakaroon ako ng panaginip ko, agad kong sinasabi kay Jaeli. Isang araw nagtext si Jaeli sakin

“Drei, samahan mo ko kala Tita ko, dumating kasi galing sa U.S. pinapasamahan nya yung pinsan ko mage enroll satin, papatulong daw”

Sinamahan ko si Jelai sa bahay ng tita nya at agad sumalubong sa pinto ang isang lalaking kinaingitan ko, sobrang puti, sobrang gwapo, lakas ng appeal, at mukang mabango, pero pinoy na pinoy yung dating, insecure? Sige na sya na yung gwapo.

“Dyan si tita merly?” tanong ni Jaeli sa lalaki

“Ahh pasok kayo dyan si Mama sa loob, ikaw si Jaely?” tanong na lalaki

“Oo” sagot ni Jaeli

“Di naman sinabi ni Mama na sobrang sexy at ganda ng pinsan ko!” sabi ng lalaki at sabay tawa

“Nyek! Ganun?” sagot ni Jaeli

“Lance insan! Di mo pa nga pala ako kilala!” pakilala ng lalaki

“Ay insan! Si Andrei, bestfriend ko” pakilala ni Jaeli sakin. Agad kong inabot ang kamay ko para makipagkilala, sobrang kinis ng kamay nya, ang bango, wala akong masabing iba, nakakabading, pero hindi ako nababading kasi hindi ako bading! Hindi ako bading hindi ako bading, hindi talaga! Hindi talaga! Promise, Hindi ako bading! Ang gwapo nya syet! Bakit ganun yung naramdaman ko nung ngumiti sya sakin, shet! Pucha! Pucha talaga!

“Andrei pare” yung lang nasabi ko at ngumiti lang sya sakin at sabay pinapasok nya kami.

Sinamahan namin sya sa school para mag enroll, kumain kami pagkatapos at everyday, kasama na naming sya ni Bestfriend, after school sa bahay namin, sa mga gala, sa mga gimik, basta sa lahat, When I see Lance, ewan ko parang sya yung kahalikan ko dun sa panginip ko, pero kung sya yun, hindi pwede kasi hindi sya bading, hindi sya bi. Sana may mapanaginipan ako tungkol sa kanya. Sobrang naging close din kami ni Lance,

Isang beses na nagkasakit si Jaeli, hindi pumasok, kaming dalawa ng ni Lance yung natirang magkasama, umuwi kami sa bahay para matapos naming yung homework. Pagod na pagod ako, kaya nagulat ako pagpasok ko ng kwarto ang baho, bagong pintura yung kwarto ko, di ko na pinansin at nagpasenya nalang ako sa baho na dala ng kwarto ko kay Lance.

“Okay lang ba Lance? Tulog muna ako sandal, napapagod ako eh!” tanong ko

“Sige Walang problema! Gisingin nalang kita para matapos mo na din to”

Naktulog na ako at pagkatapos ng isang oras may yumuyugyok sakin

“John Andrei David! Gumising ka na! Tatapusin mo pa yung Trigo mo! Anong petsa na! alas 7:00 na nang gabi”

Nagising ako sa sigaw ni Lance sakin, gumawa nalang ako ng homework, nung natapos kami ay kumain lang kami ng dinner at nagpaalam nadin sakin si Lance at baka hanapin na sya sa bahay nila

Kinabukasan, nasa klase na si Jaeli, nagka kwetuhan kung anung mga nangyari nung wala sya, nagkabiruan, pagkatapos ng klase naglalakad kami pauwi kami nakasalubong naming ang isang babaeng sobrang pamilyar sa mga mata ko, si Carmi, ex ko, nagkamustahan, matagal na kasi akong walang girlfriend, si Carmi yung huli ko at sya yung pinakamahal ko sa lahat, habang naguusap kami nakikita ko yung mata ni Lance na parang umiiwas at parang naiinis, ano yun? Paramdam? Paramdam? Bago kami maghiwalay ni Carmi, nagpaalam pa at kiniss ako sa labi, nalihis yung mata k okay Lance at parang naiinis sa nakikita nya pagkatapos

“Jaeli, una na ko, nagtext sakin si Mama, umuwi nadaw ako” sabi ni Lance

“Hindi ka na sasama kina Andrei?” tanong nya

“Hindi na! nagmamadali eh” sagot nya, papalayo sya na ibang iba yung aura nya, parang galit na parang ewan! Ewan ko ba!? Nagseselos? Bakit? Kami? Meron nangyayari sa pagitan namin? May past kami? Bakit sya ganun?

Sumunod na araw parang ilag sakin si Lance, ilag samin ni Jaeli, hindi ko alam kung bakit, kaya nung nagkaroon ng pagkakataon, kinausap ko sya, umaalis sya pag kakausapin ko sya, hinabol ko sya at hinwakan ko yung kanang kamay nya

“May problema ba Lance?” tanong ko

“Wala!” sagot nya

“Wala? Eh bakit mo kami iniiwasan?” sagot ko

“Hindi mo na kailangan malaman” sagot nya

“Lance! Kaibigan mo ko! Mahalaga ka sakin, anong problema?” tanong ko ulet

“Sa bahay! Ewan! Basta! Wala ako sa trip nagaaway si Mama tsaka si Dad ko, ano gagawin ko? Naiinis ako!” kahit alam ko na hindi iyun yung rason kung bakit at ramdam na ramdam ko na ako yun, ewan ko ba! Basta alam ko na alibi nya lang yun para hindi nya masabi yung gusto nya sabihin sakin. Kung nagseselos man sya o naiinis! Niyakap ko nalang sya kasi patulo na yung luha sa mga mata nya, habang niyayakap ko sya ewan ko kung bakit parang naluha nadin ako, gusto ko kasi na sabihin nya sakin na gusto nya ako, kasi ako? Gusto ko sya.

Dumaan pa ang mga araw, mas lalo ko sya nakilala, halos lahat ng pwede ko malaman tungkol sakanya halos alam ko na, at lahat din naman ng pwede nya malaman sakin alam nya narin.

Natapos yung sem, at nakuha na naming yung mga grades naming ng naisipan naming na mag celebrate dahil pasado kaming lahat. Lumabas kami to drink, para mag chill at sulitin yung sembreak, nagpunta kami ng acoustic bar na sikat sa lugar namin, at sa gitna ng inuman, inudyok ni Jaeli si Lance na kumanta sa harap kasi maganda pala yung boses ni Lance, hindi ko naman kasi sya naririnig kumanta. Syempre medyo tipsy natong si Lance ko (Lance ko? Haha) ayun pumayag na sya. Pag akyat sa stage, at pag tunog ng intro ng kakantahin nya.

“This is for someone whom inspires me to continue breathing, to the one who puts the smile on my face everyday, one day! I’ll gather my guts until I get enough to tell you what I feel” sabi nya. Isang sobrang gandang kanta ni Colby Calliat, ang ganda nung kanta kahit sya yung kumakanta, hindi ako nag assume pero sana nnga para sakin yung kanta na yun. Tumatak sa utak ko yung mga linyang

“I don’t know but, I think I may be falling for you, dropping so quickly, maybe I should keep this to myself, wait ultil I know you better, I am trying not to tell you but I want to, I’m scared of what you’ll say, So I’m hiding what I’m feeling, but I’m tired of holding this inside my head”

Assume? Hindi naman ako nag aassume? Nag wiwish ako! Na ako nga yun, bakit kasi ngayon kung kalian kailang ko ng panaginip ko wala naman! Ano ba yan? Pagkatapos nya kumanta, inusisa ko sya

“Ayiiii! May nagiinspire sakanya! Share mo naman dyan Lance” sabi ko

“Haha! Wala Epal lang yung kanina para lang may meaning yung kanta” sabi nya

“Insan! Sino yan ha? Kilala ko ba yan? Mas maganda ba sakin yan?” tanong ni Jaeli

“Hay nako insan! Kilala mo yan! Kaso dim as maganda sayo, basta!” sagot ni Lance

Boom! Ako yan! Ako yan! Assuming na kung assuming, taragis, ako yan! Hayyy. Di nya masabi sakin? Kalian pa? pag may iba na ako? Ako nalang kaya magsabi na gusto ko sya? Hindi pwede, natatakot din ako, baka mawala lang sya sakin, hindi ko muna siguro sasabihin hanggang di pa ko siguradi na ako yun! Hayyyyyy! Ano ba yan? Ang bading ko! Shet! Ilang buwan din yung dumaan, walang nangyayaring pagbabago, wala padin syang sinasabi sakin, wala din akong sinasabi sakanya. Gusto ko na sabihin na gusto ko sya, pero di ko maalis yung takot na baka mawala sya. Baka magiba tingin nya sakin, baka hindi naman ako yung gusto nyang kantahan nung gabing yun, hay! Ewan Ewan! Ewan ko!

Favorite ni Jaeli yung Death Cab For Cuties, kasi gwapo daw yung mga members kaya pumuta kami sa isang mall kung saan nag tour yung Death Cab, nanood kami ng concert, sigaw ng sigaw si Jaeli, at pakatapos bonding moment, kain ng dinner at ikot sa mall, natapos yun ng gabing yun at nagpalano din ako nung araw na yun, na I’ll take the risk to tell him kung ano ba yung nararamdaman ko, bahala na! ang mahalaga, masabi ko sakanya kung ano yung nararamdaman ko. Bumubwelo ako habang kumakain pero nung gusto ko na sabihin may bigla naman tumawag kay Lance, si Mama nya, pinapauwi na sya di ko alam kung bakit, gagamitin yata yung car na dala namin, kaya ayun tinapos nalang naming yung kinakain namin, at ako? Nagplano nanaman ako kung pano ko sasabihin sakanya, pag labas naming ng Mall, sobrang lakas pala ng ulan hindi ko napansin.

“Dito lang kayo ah! Kunin ko yung kotse ikot ko nalang dito okay?” sabi ni Lance, hihintayin nalang naming sya kasi pag sumugod kami, basa kaming tatlo, sweet naman! Sya lang basa, hahaha!
“Ingat ha?” sabi ko sakanya. Sumugod na sya sa ulanan, wala pang isang minuto na nakaalis si Lance may narinig kaming malakas na pagkaskas ng gulong sa daan, isang malakas na tunog na parang may nahagip na kung ano yung kotse kaya pinipilit na tumigil, nagkagulo yung mga tao, naglapitan kung saan narinig ang tunog, hindi ko alam pero sabi ng sarili ko tumakbo ako dun, hinatak ko si Jaeli, sobrang daming taong nakapalibot sa lugar, sa gitna ng ulan, hinawi ko lahat ng mga taong madadaanan ko hindi ko alam kung bakit at habang papalapit ako sa kotseng nag biblink yung headlight, ewan ko kung bakit kinakabahan ako, nakita kong hindi kotse ni Lance yun pero ewan ko kung bakit, nang makarating kami sa harap. Isang malagim na imahe ang tumambad sa mga mata ko, Si Lance nakahiga sa daan, duguan, hindi ko alam ang gagawin ko, isinisigaw ko ang pangalan nya pero walang lumalabas na boses sa bibig ko, tumutulo yung mga luha ko sa gitna ng ulan, sinisigaw ko yung pangalan nya pero wala padding lumalabas na boses ng bigla nalang may tumawag sa pangalan ko

“Drei!!!!”

“John Andrei David! Gumising ka na! Tatapusin mo pa yung Trigo mo! Anong petsa na! alas 7:00 na nang gabi”

Nagising ako sa sigaw ni Lance sakin. Pag gising ko nagulat ako na basa ang unan ko, basa ang mata ko ng luha

“Oh bakit ka umiiyak” tanong ni Lance

Ngumiti nalang ako at niyakap ko sya, sobrang higpit na yakap, ayoko sya pakawalan, natatakot ako sa kung ano ang pwede mangyari. Inilapit ko yung mga labi ko kay Lance, ayoko na magsayang ng panahon, kung kayak o, sisimulan ko na ngayon, pumikit ako at pinaubaya ko na kay Batman, kung ano man ang mangyari pag hinalikan ko sya, pag tangal ko ng mga labi ko sakanya tumingin ako sa paligid, di ko naalala na bago ako matulog, ay amoy na amoy ang pintura, sa sobrang pagod ko kanina bagong pintura nga pala ang kwarto ko, at alam mo ba kung anong kulay?

Itanong mo sa Dream book ko…

Isang masamang panaginip nanaman ang nagyari, isang mahabang panaginip na kailangan ko ilagay sa Dream book ko, isang panaginip na kakatakutan ko nanamang dumating, isang panaginip na sana hindi magkatotoo, isang panaginip na magiging leksyon nanaman sakin, ano nga ba natutunan ko? Wag ko daw sayangin yung oras ko, kung kaya ko sabihin ngayon, bakit hindi diba? Siguro binigay sakin ng Diyos na maykapal yung ganitong kakayahan hindi para baluktutin ko ang tadhana ngunit para magkaroon ako ng mga leksyon sa bawat panaginip na mapapanaginipan ko.